.
 
 
.
 
 
.
 
 
 
 

Title :: ดวงใจ จอมราชันย์

Status :: Long Fiction.. HBD for Wooyoung [2011.04.30]

Author :: kumameaw

Fandom :: 2PM

Paring :: Nichkhun x Jang Wooyoung

Gente :: Dark Romance

Rate :: PG – 13

Theme song :: หากรู้สักนิด – โย่ง อาร์มแชร์

 

 

Note :: จะเปิดจองฟิคเรื่องนี้สิ้นเดือน พ.ย. นะฮะ....

 

 

 

 

 

 

 

 

ดวงใจ จอมราชันย์ 

ภาคปฐมบท  

ตอน  องค์ประกันแห่งธารดารา  ๑๘

 

 

 

 

ในตอนสายของวันถัดมาจางอูยองที่อุ้มฮารังไว้ในอ้อมกอดออกมายืนส่งนิชคุณและชานซองตรงหน้าตำหนักรับรอง หลังจากที่หนีออกจากเมืองหลวงมาแบบไม่บอกไม่กล่าวแก่ใครๆ กษัตริย์หนุ่มแห่งธารดาราก็ถูกอดีตองค์ราชินีตามตัวกลับวังหลวง อูยองซึ่งให้จุนโฮไปรับฮารังและนาอึนมาจากบ้านตั้งแต่เช้า จึงออกมารอส่งเสด็จ

 

แต่ทว่านาอึนเลือกที่จะไม่มา นางเพียงแต่ให้จุนโฮมาแจ้งความประสงค์แก่ท่านอ๋องน้อยเท่านั้น ร่างกายนางไม่ค่อยสู้ดี และฝากให้ท่านอ๋องน้อยดูแลฮารังระหว่างที่เด็กน้อยอยู่ในวังบูรพาด้วย ส่วนฝ่าบาทนิชคุณนั้น นางฝากทูลฝ่าบาทเพียงแค่ประโยคเดียว

 

 

“ขอบพระทัยฝ่าบาท ที่มอบสิ่งสำคัญที่สุดให้แก่ชีวิตข้า” 

 

 

นิชคุณรับฟังด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง อ๋องน้อยอูยองเอื้อมมืออีกข้างไปกุมมือกษัตริย์หนุ่มเอาไว้แล้วยิ้มบางๆ อูยองรู้ดีว่านิชคุณรู้สึกผิดกับเรื่องนี้เพียงใด แต่ก็ไม่มีใครสามารถย้อนเวลากลับไปแก้ไขเรื่องที่เกิดขึ้นในอดีตได้

 

ร่างสูงดึงร่างน้อยเข้ามากอด แม้ฮารังจะคั่นกลางก็ไม่เป็นอุปสรรคต่อการถ่ายทอดความอบอุ่นให้แก่กันและกัน ริมฝีปากได้รูปจรดลงบนหน้าผากมน อูยองหลับตารับสัมผัสนั้นก่อนก่อนจะหัวเราะเมื่อฮารังร้องขึ้นมาเหมือนไม่พอใจ

 

 

 

“ดูเหมือนฮารังจะหวงเจ้ามากเสียเหลือเกินนะ ข้าแตะติดแตะหน่อยมิได้เลย โวยวายตลอด”

 

“เพราะฮารังรักข้าน่ะสิพะย่ะค่ะ”

 

“งั้นหรือ แต่ก็ทำแบบนี้กับเจ้ามิได้สินะ”

 

 

 

พูดจบก็เชยปลายคางขึ้นมารับสัมผัสหวานตรงริมฝีปาก บดจูบลงไปโดยที่ไม่สนใจเสียงร้องอ้อแอ้ขัดใจของฮารัง จางอูยองไม่มีสิทธิ์ดิ้นรนขัดขืนเลย เพราะเขาต้องอุ้มฮารังเอาไว้ ได้แต่ยืนนิ่งในอ้อมกอดให้อีกฝ่ายจุมพิตจนได้ใจ

 

 

 

“เด็กนี่กำลังอิจฉาข้า” กระซิบแนบชิดริมฝีปากทันทีที่ถอนจูบออกมา ทอดมองใบหน้าน่ารักแดงก่ำ อูยองคงอยากจะทุบตีเขาเฉกเช่นทุกครั้ง แต่ติดอยู่ตรงที่ร่างน้อยกำลังอุ้มฮารังอยู่

 

“ท่านพี่!” อยากจะต่อว่าให้มากกว่านี้ แต่ตอนนี้ฮารังเบะหน้าเหมือนจะร้องไห้แล้วอูยองต้อมโอ๋เด็กน้อยในอ้อมกอดเสียก่อน แต่ก็มิวายค้อนตาไปให้ ยิ่งเห็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์นั่นยิ่งอยากจะบีบคอนัก

 

“ฮารังโตขึ้น เขาต้องหาทางแก้แค้นข้าเป็นแน่ ที่ข้าจูบแม่เขาต่อหน้าต่อตา”

 

“ใครคือแม่กันพะย่ะค่ะ!”

 

 

 

นิชคุณยิ้มกว้างด้วยความพอใจที่ล้ออีกฝ่ายให้เขินจนหน้าแดง ผิวหน้าร้อนผ่าวนั่นคงละลายหิมะแถวนี้เป็นแม่น้ำได้เลยทีเดียว

 

 

 

“ข้าต้องเดินทางแล้ว”

 

“รีบไปเลยพะย่ะค่ะ”

 

“ไล่กันเสียจริง”

 

 

 

ใบหน้ากลมสะบัดไปทางอื่น ท่าทีแสนงอนนั่นทำเอานิชคุณอยากจะจับมาจูบหนักๆสักทีสองทีเสียจริง แต่ถ้าเขาทำเช่นนั้นฮารังต้องร้องไห้จ้าเป็นแน่ เด็กอะไรยอมให้พ่อตัวเองหน่อยก็ไม่ได้ ไม่รู้จะรักอูยองอะไรนักหนาพ่อแท้ๆก็ไม่ใช่

 

 

 

“ข้าไปล่ะ พวกเจ้าก็ดูแลตัวเองให้ดี และฝากดูแลเด็กขี้งอนคนนี้ด้วย”

 

“พะย่ะค่ะฝ่าบาท / เพคะฝ่าบาท”

 

 

 

อ๋องน้อยอูยองหันมาสบตากับร่างสูง เขาไม่ได้ทำสีหน้าเศร้าสร้อยออกไป เขาจะไม่ทำให้อีกฝ่ายต้องเป็นห่วง อูยองสามารถอยู่ได้ และเขาจะรอนิชคุณกลับมาหาอีกครั้ง ร่างน้อยเพียงยิ้มบางๆและพยักหน้าช้าๆ

 

กษัตริย์หนุ่มก้าวขาเข้ามาหา ก่อนจะจรดริมฝีปากลงบนหน้าผากมน แล้วเลื่อนลงไปจูบบนหน้าผากเล็กๆของฮารัง เด็กน้อยไม่งอแงหรือโวยวายอะไร ฮารังกระพริบตาปริบๆแล้วหันไปซุกกอดท่านอ๋องน้อยอูยองเช่นเดิม

 

 

 

“ดูแลตัวเองให้ดี และฝากดูแลลูกชายข้าด้วย”

 

“พะย่ะค่ะ ท่านพี่ก็เช่นกันนะพะย่ะค่ะ”

 

 

 

นิชคุณพยักหน้าก่อนจะคว้าบังเหียนและกระโดดขึ้นไปนั่งบนหลังม้า กษัตริย์หนุ่มหันมามองใบหน้าน่ารักเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะกระตุกบังเหียนแล้วควบม้าออกไปโดยมีชานซองควบม้าตามไปติดๆ

 

ท่านอ๋องน้อยแห่งอาทิติยามองถนนสีขาวโพลนที่ว่างเปล่า มีเพียงไอหิมะเพราะชายหนุ่มทั้งสองควบม้าวิ่งด้วยความเร็วค่อยๆเจือจางลง สองขาพาตัวเองและฮารังกลับเข้าสู่ตำหนัก เวลานี้ท่านอาจารย์ฮงกำลังฝึกฝนลูกศิษย์อยู่ด้านนอกวัง เห็นว่าให้ศิษย์ทุกคนถอดชุดคลุมกันหนาวแล้ววิ่งฝ่าหิมะขึ้นเขาไปกว่าจะกลับคงใกล้ค่ำ

 

 

 

“ฮารังอา เดี๋ยวข้าจะบดกล้วยหอมให้เจ้าทานเ