.
 
 
.
 
 
.
 
 
 

Title :: ดวงใจ จอมราชันย์

Status :: Long Fiction.. HBD for Wooyoung [2011.04.30]

Author :: kumameaw

Fandom :: 2PM

Paring :: Nichkhun x Jang Wooyoung

Gente :: Dark Romance

Rate :: PG – 13

Theme song :: หากรู้สักนิด – โย่ง อาร์มแชร์

 

 

Note :: อยากรวมเล่มเรื่องนี้....(ภายในปีนี้ TTATT)

 

 

 

 

 

ดวงใจ จอมราชันย์ 

ภาคปฐมบท  

ตอน  องค์ประกันแห่งธารดารา  ๑๗

 

 

 

 

 

“ทูลท่านอ๋องน้อย.....ฮารัง..เป็นทายาทของฝ่าบาทนิชคุณ”

 

 

 

ณ ตอนนั้นจางอูยองรับฟังคำตอบอย่างมีสติ เพราะเขาเตรียมใจเอาไว้อยู่แล้ว เป็นเรื่องปกติในวังหลวงที่กษัตริย์หรือเหล่าบรรดาองค์ชายจะมีความสัมพันธ์อันลึกซึ้งกับหญิงสาว นางบำเรอหรือนางกำนัลจนมีโอรสหรือธิดา

 

หากแต่อ๋องน้อยอูยองไม่เข้าใจ บุตรชายหรือบุตรสาวที่เกิดจากสายเลือดราชนิกูล จะมีสิทธิ์เข้าไปอยู่ในวังหลวง มียศเป็นองค์ชายหรือองค์หญิงไล่ลำดับตามยศลงมาเพราะมีสายเลือดราชนิกูลเพียงครึ่งเดียว เหตุใดอีนาอึนถึงไม่ยอมให้บุตรชายของตนได้รับสิทธิ์นั้น แม้จะไม่มีสิทธิ์เป็นองค์รัชทายาท เพราะนางมิได้อภิเษกสมรสกับองค์ราชา แต่ก็ดีกว่าให้มาอยู่อย่างยากลำบากมิใช่หรือ

 

นิชคุณคงจะมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกับหญิงสาวนับไม่ถ้วน แต่อูยองยังไม่เคยได้ยินจนถึงขั้นมีทายาท ถ้าหากตอนนี้มีเพียงนาอึนที่ให้กำเนิดทายาทแก่ราชวงศ์ธารดารา ฮารังก็มีศักดิ์เป็นถึงองค์ชาย

 

แต่ทว่า นาอึนไม่ต้องการเช่นนั้น และเมื่อฟังเรื่องราวทุกอย่างจากปากของจุนโฮแล้ว อูยองก็เห็นด้วยกับการที่นาอึนเลือกให้ฮารังเป็นเพียงเด็กชายธรรมดาเฉกเช่นเด็กๆชาวบ้านทั่วไป

 

 

หลังรับประทานอาหารกลางวันเสร็จ จุนโฮก็เล่าให้อูยองฟังว่า..

 

 

 

เมื่อฤดูหนาวปีที่แล้ว กษัตริย์หนุ่มและเหล่าองค์ชายได้เดินทางมาพำนักพักผ่อน ณ วังบูรพา หญิงสาวมากมายถูกเกณฑ์ให้มาดูแลและคอยเอาใจเหล่าราชนิกูล เสนาอำมาตย์ หรือแม้แต่องครักษ์ 

 

อีนาอึนไม่ได้เป็นหนึ่งในนั้น นางเพียงเข้ามาพบน้องชายซึ่งก็คืออีจุนโฮ แต่ทว่าฝ่าบาทนิชคุณที่เดินผ่านกลับหยุดและเดินเข้ามาหาทั้งสองคน ด้วยความที่ใบหน้ามีความงดงามหมดจด มีหรือจะไม่ถูกตาต้องใจกษัตริย์หนุ่ม นาอึนถูกเรียกตัวเข้าไปนั่งคุยเป็นเพื่อนที่ศาลาพักผ่อน ในขณะที่คณะเดินทางคนอื่นๆก็แยกย้ายออกไปล่าสัตว์บ้าง ไปเล่นธารน้ำตกบ้าง หรือนั่งดื่มสุรากันในตำหนักบ้าง ฝ่าบาทนิชคุณเพียงนั่งจิบน้ำชาเงียบๆเพียงเท่านั้น 

 

นาอึนปรณนิบัติรับใช้กษัตริย์หนุ่มอย่างไม่มีข้อบกพร่อง นางชงชา นำของว่างมาถวาย รวมทั้งขับกล่อมบทกลอนและร้องเพลงพื้นเมืองของเมืองบูรพาให้แก่นิชคุณฟัง กษัตริย์หนุ่มมอบเงินรางวัลให้แก่นาง แต่นางปฏิเสธที่จะรับ นั่นทำให้นิชคุณเพิ่มความสนใจในตัวนางมากขึ้นไปอีก ตลอดหลายปีที่ผ่านมามีแต่สตรีที่หวังลาภยศและเงินทองรายล้อม แต่อีนาอึนกลับต่างออกไป 

 

 

 

“หม่อมฉันได้มีโอกาสถวายงานรับใช้ฝ่าบาท ก็ถือว่าเป็นรางวัลที่มีค่าที่สุดในชีวิตหม่อมฉันแล้วเพคะ” 

 

 

 

และวันต่อมา นาอึนก็ถูกเรียกตัวเข้ามาปรณนิบัติรับใช้อีกครั้ง 

 

 

 

นางยังคงทำหน้าที่เช่นเคยดั่งเมื่อวาน หากแต่วันนี้ กษัตริย์หนุ่มเริ่มมีบทสนทนากับนางมากขึ้น นิชคุณพูดคุยกับนาอึนราวกับเพื่อนที่เขาไว้ใจและคอยรับฟังความทุกข์ของผู้ที่มีราชกิจล้นมือ 

 

แม้นาอึนจะไม่ค่อยเข้าใจหน้าที่ของบุรุษผู้ปกครองเมืองธารดาราสักเท่าไร แต่นางก็รับฟังและคอยพูดให้กำลังใจแก่กษัตริย์หนุ่ม นั่นก็ทำให้นิชคุณเริ่มประทับใจในตัวอีนาอึน 

 

 

 

“คืนนี้ ไปหาข้าที่ตำหนัก” 

 

 

 

ประโยคสุดท้ายของวันนั้น นาอึนมองตามแผ่นหลังกว้างที่เดินจากไปอย่างเงียบเชียบด้วยหัวใจที่เต้นรัว 

 

 

ฝ่าบาทนิชคุณที่ใครต่อใครเล่าว่าเป็นใจร้ายและเย็นชา แต่สำหรับนาอึน เขาเป็นเพียงบุรุษที่ต้องการความจริงใจจากคนรอบข้างเท่านั้น เหมือนเด็กน้อยที่เรียกร้องความสนใจ เหมือนคนธรรมดาที่ต้องการความรักความเอาใจใส่ นิชคุณไม่ได้ต้องการเป็นกษัตริย์ เขาอยากเป็นคนธรรมดา แต่เขาเลือกเกิดไม่ได้ นาอึนซึมซับประโยคคำพูดที่แฝงไปด้วยความเหงาและโดดเดี่ยวนั้นไว้ในใจ 

 

และทำให้นางตัดสินใจยอมทำทุกอย่างเพื่อให้กษัตริย์มีความสุข 

 

แม้เพียงเศษเสี้ยวของความรู้สึก นางก็ยอม แม้หลังจากนี้ นิชคุณจะต้องกลับวังหลวง ไม่สนใจใยดีนางเฉกเช่นนางกำนัลหรือนางบำเรอคนอื่นๆ อีนาอึนก็ยอม 

 

คืนนั้น นิชคุณสอนทั้งความสุขสมและความเจ็บปวดให้แก่นาง ครั้งแล้วครั้งเล่าที่อีกฝ่ายถาโถมเข้ามาในกาย นางก็ยอมรับความรู้สึกเหล่านั้นด้วยความเต็มใจ เสียงครางทุ้มต่ำสลับกับเสียงเรียกชื่อของนาง ทำเอาอีนาอึนลืมหมดแล้วซึ่งทุกสิ่ง นางไม่สนใจคำเตือนของอีจุนโฮ ไม่สนใจเรื่องร้ายๆในวังหลวง ลืมแม้กระทั่งว่าตนเองเป็นใคร ตอนนั้น ในหัวใจของนาง มีเพียงฝ่าบาทนิชคุณแต่เพียงผู้เดียว 

 

 

คืนต่อๆมา นิชคุณก็เรียกนาอึนให้เข้าถวายตัวที่ตำหนักอีก กษัตริย์หนุ่มไม่เรียกนางบำเรอหรือหญิงสาวคนอื่นๆเลยนอกจากนาอึน ความหวังเล็กๆในใจของนางเริ่มก่อตัวชัดเจนมากขึ้น 

 

อีนาอึนหวังว่าตนเองจะเป็นคนที่สำคัญ สำคัญมากกว่าคนอื่นๆ ความฝันของหญิงสาวคนหนึ่ง กำลังก่อตัวอย่างรุนแรง 

 

 

 

“ข้าจะพาเจ้าเข้าวังหลวง แล้วแต่งตั้งเจ้าเป็นนางสนมของข้า” 

 

 

 

และแล้วมันก็พังทลายลงในชั่วพริบตา 

 

นางมิได้ต้องการแค่นั้น สิ่งที่นางต้องการคือตำแหน่งว่าที่องค์ราชินี 

 

 

 

“ทูลฝ่าบาท นางสนมเองหรือเพคะ?” 

 

“ทำไมหรือ? เจ้าต้องการอะไร” 

 

 

 

กษัตริย์หนุ่มจ้องมองไปในดวงตาที่กำลังเอ่อคลอด้วยน้ำตาของร่างเปล่าเปลือยในอ้อมกอด และเขาก็เห็นความหวังมากมายในนั้น รวมทั้งบางอย่างที่เขาไม่คิดว่าจะได้เห็นจากหญิงสาวคนนี้

 

 

 

“เหตุใดอีนาอึนที่ข้ารู้จักถึงได้เปลี่ยนไป ความโลภกำลังครอบงำเจ้า”

 

“แล้วเหตุใดข้าจึงมีความโลภมากมิได้เล่าเพคะ ข้ามิต้องการเป็นแค่นางสนมที่ฝ่าบาทนึกอยากจะมาหาก็มา อยากจะไปก็ไป ข้าอยากเป็นผู้หญิงที่อยู่เคียงข้างฝ่าบาท อยากมีรัชทายาทให้พระองค์ มิได้หรือเพคะ?”

 

“ฟังข้านะนาอึน ข้าคงให้เจ้าเป็นมากกว่านางสนมมิได้ เพราะข้ามีว่าที่องค์ราชินีของข้าแล้ว”

 

“ฝ่าบาททรงรักนางหรือเพคะ”

 

“ข้ารักนางพอๆกับข้ารักเจ้า เพราะข้ากับนางก็เจอกันเพียงไม่นาน นางเป็นทั้งเพื่อนและน้องสาวสำหรับข้า”

 

 

 

เพื่อน.. และน้องสาว

 

 

อีนาอึนก็เป็นได้เพียงเท่านั้น

 

 

 

อีจุนโฮเล่าต่อว่า วันที่ฝ่าบาทนิชคุณและคณะเดินทางเสด็จกลังวังหลวง อีนาอึนเลือกที่จะไม่ติดตามไปด้วย นางขอเดินจากทุกอย่างมาด้วยตัวของนางเอง ซึ่งกษัตริย์หนุ่มก็เคารพการตัดสินใจของนาง

 

และตลอดเวลาที่ผ่านมา ฝ่าบาทนิชคุณก็จะพูดกับอีจุนโฮตลอด

 

 

“ข้าขอโทษที่ทำร้ายผู้หญิงดีๆอย่างพี่สาวเจ้า”

 

 

กษัตริย์หนุ่มรู้สึกผิดมาจนถึงทุกวันนี้

 

และยิ่งมารู้ทีหลังว่า อีนาอึนตั้งครรภ์ นิชคุณก็ยิ่งรู้สึกผิดมากขึ้นไปอีก

 

เพราะความเหงาเข้าครอบงำ จนทำให้กษัตริย์หนุ่ม