[Fic] One Thing : Ch 1

posted on 03 Aug 2012 21:07 by secrecy-time in OneThing
.
 
 
.
 
 
.
 
 
 

Title :: One thing

Author :: kumameaw

Paring :: Nichkhun x Wooyoung

Genre :: Romantic (?)

Rate :: PG

BGM :: One thing – One Direction

Summary :: I don’t know what is it? But I need that one thing and you’ve got that one thing.  [ฉันก็ไม่รู้หรอกว่ามันคืออะไร? แต่ฉันต้องการสิ่งใดสิ่งหนึ่ง และคุณก็มีสิ่งนั้นพอดี]

 

 

 

 

Note :: คิดถึงนางฟ้ากันมั้ยยยย TTwTT

 

 

 

 

 

 

 

 

ONE THING

Chapter 1 : Stole my heart

 

 

 

 

เมื่อคนธรรมดาแต่หน้าตาดี หมายจะเอื้อมมือให้ถึงนางฟ้า 

 

 

 

 

 

 

 

 

อ๊กแทคยอนยืนกอดอกหลังพิงโต๊ะพลางขำระบบสั่นเมื่อเห็นไอ้หน้าหล่อแต่มีโลโก้ตรงปลายคิ้วเดินหน้าหงิกออกมาจากห้องทำแผล ตามปกติแล้วนิชคุณจะไม่มาล้างแผลตามที่นัดเอาไว้เลยสักครั้งแม้แผลนั้นจะหนักหนาสาหัสเพียงใดก็ตาม นิชคุณมันไม่ค่อยชอบให้ใครมาวุ่นวายกับใบหน้าอันหล่อเหล่าขั้นเทพของมัน(มันบอกมาแบบนี้) ถ้าต้องล้างแผล มันก็เลือกที่จะทำเองที่หอพักของมันมากกว่า แต่ครั้งนี้เพื่อนของเขามาตามนัดทุกเย็นและสองวันติดแล้วด้วย แทคยอนจึงอดแปลกใจไม่ได้จริงๆ

 

 

 

“น้องพยาบาลเขามือหนักหรือไง”

 

“.........” คนถูกล้อตวัดตาขึ้นมองเหมือนจะพุ่งเข้าไปบีบคออีกฝ่ายก่อนจะจิ๊ปากอย่างขัดใจ “มึงหยุดหาผู้หญิงสวยแต่รูปจูบไม่หอมมาให้กูได้แล้วแทคยอน”

 

 

เมื่อเพื่อนรักพูดจบอ๊กแทคยอนถึงกับทำตาโตพลางเข้าไปกระซิบกระซาบเบาๆด้วยความตกใจ

 

 

“คนที่มึงพูดถึงเมื่อกี้เขาเป็นถึงดาวของคณะพยาบาลเลยนะเว้ย ขาว สวย หมวย เอ็กซ์”  แทคยอนหมายถึงผู้หญิงที่เป็นนักศึกษาพยาบาลปีที่สามที่เพิ่งล้างแผลให้นิชคุณไปเมื่อครู่

 

“เออ เอ็กซ์! เอ็กซ์มาก เอ็กซ์จนนมจะเบียดหน้ากูอยู่แล้ว”

 

 

 

แทคยอนขำระบบสั่นอีกครั้ง ถ้าไม่ติดว่าที่นี่เป็นห้องพยาบาลที่เคร่งครัดเรื่องความเงียบพอๆกับความสะอาดแล้วละก็ แทคยอนจะระเบิดเสียงหัวเราะออกมาให้ดังไปถึงหน้ามหาลัยเลย

 

 

 

“มึงต้องเข้าใจ นักศึกษาแพทย์ทุกชั้นปีเขาก็เรียนหนักกันทั้งนั้น นางฟ้าของมึงไม่ว่างมาประจำที่นี่หรอก”

 

 

 

พอนึกถึงนางฟ้าของนิชคุณขึ้นมาอ๊กแทคยอนก็อดขำไม่ได้ นิชคุณผู้ซึ่งคิดว่านางฟ้า ผีสาง เทวดาไม่มีจริงบนโลกแม้แต่ในเทพนิยายก็เป็นเรื่องไร้สาระ แต่สองวันก่อนกลับมาพูดกับเขาด้วยความตื่นเต้นว่า มันเจอนางฟ้าของมันแล้ว และแทคยอนก็ตกใจทันทีเมื่อนางฟ้าที่มันพูดถึงคือรุ่นน้องปีสองที่เรียนคณะเดียวกันกับเขาเอง

 

 

 

“มึงยังสลอนมาได้ทุกวันเลย”

 

“อ้าว! ไอ้นี่ ก็กูอยู่ปีห้าแล้วครับ กูผ่านจุดนั้นมาแล้ว กูเหลือแค่ออกไปฝึกงานที่โรงพยาบาลจริงๆเนี่ย”

 

 

 

นิชคุณถอนหายใจพลางทิ้งตัวนั่งลงบนเก้าอี้ด้วยความเซ็งสุดชีวิต วันนี้เขามารออูยองอีกครั้ง ในใจหวังว่าจะเจอนางฟ้าแก้มป่องแต่ก็ชวดเหมือนสองวันที่ผ่านมา ให้ไอ้เพื่อนรักช่วยสืบก็ได้เรื่องบ้าง ไม่ได้เรื่องบ้างตามประสาอ๊กแทคยอน มะรืนนี้เขาก็ต้องตัดไหมแล้ว แล้วนิชคุณจะหาโอกาสหรือวิธีไหนเพื่อให้ได้เจอนางฟ้าของเขากันล่ะทีนี้

 

 

 

“รุ่นพี่แทคยอนอยู่ไหมครับ”   

 

 

 

ใบหน้ากลมที่ชะโงกมาถามด้วยน้ำเสียงนุ่มรื่นหูทำเอานิชคุณหัวใจพองโต ความรู้สึกเหมือนเดินแห้งเหี่ยวอยู่กลางทะเลทรายและสายตาก็พลันไปเห็นโอเอซิสขนาดใหญ่อยู่ตรงหน้า หัวใจเต้นเสียงดังตุบๆจนต้องยกมือขึ้นมากุมเอาไว้

 

 

 

โอย..อยู่ดีๆนางฟ้าก็โผล่มาแบบไม่ทันตั้งตัว นิชคุณหัวใจจะวาย

 

 

 

“อยู่ครับ อูยองมีอะไรเหรอ เข้ามาก่อนสิ”

 

 

 

แทคยอนเรียกรุ่นน้องที่หอบรายงานและเอกสารมาในมือสาม-สี่เล่มให้เข้ามายังบริเวณห้องทำงานของเขา ส่วนเพื่อนรักเขาตอนนี้นั่งนิ่งเป็นอนุสาวรีย์ไปแล้ว

 

 

 

“พอดีอาจารย์หมอมินอูให้ผมเอารายงานพวกนี้มาให้พี่ครับ อาจารย์หมอฝากบอกว่า พรุ่งนี้ให้รุ่นพี่นำผลการเอ็กซเรย์กระดูกสันหลังของคนไข้ที่อาจารย์ฝากเมื่อวานกลับไปให้อาจารย์ดูด้วยครับ”

 

“อ่อ ได้สิ” แทคยอนรับรายงานเหล่านั้นมาถือไว้ก่อนจะเหล่มองเพื่อนตัวเองที่นั่งอยู่กลางห้องแต่นิ่งเงียบทำตัวเป็นอากาศธาตุ

 

“เอ่อ..นี่รุ่นพี่..รุ่นพี่...” อูยองพยายามนึกชื่อของคนที่นั่งอยู่กลางห้อง แต่นึกไม่ค่อยจะออก แต่อูยองพอจะจำได้ว่ารุ่นพี่คนนี้ไม่ใช่คนเกาหลี เขาจึงนึกชื่อไม่ออก

 

“อ๋อนี่เพื่อนพี่เอง ชื่อนิชคุณ คนที่อูยองเคยเย็บแผลให้เมื่อสองวันก่อนไง” แทคยอนบอกยิ้มๆพร้อมกับเดินไปนั่งเก้าอี้ประจำของตนเอง ลงมืออ่านรายงานคร่าวๆทำเป็นไม่สนใจไอ้เพื่อนรักและนางฟ้าของมันแต่หูก็ทำหน้าที่แอบฟัง

 

“ผมจำหน้ารุ่นพี่ได้ครับ แต่ผมนึกชื่อรุ่นพี่ไม่ออก ขอโทษนะครับรุ่นพี่นิคคุณ ว่าแต่รุ่นพี่อาการดีขึ้นมั้ยครับ”

 

 

 

นิชคุณแทบอยากจะลุกขึ้นตะโกนด้วยความดีใจ อูยองบอกว่าจำเขาได้ อูยองจำหน้าเขาได้ แม้จะจำชื่อไม่ได้แต่น้องก็จำหน้าเขาได้ แถมยังถามไถ่อาการเจ็บที่คิ้วเขาอีกด้วย

 

 

 

“ดีขึ้นแล้วครับ แต่ยังปวดอยู่ แทคยอนบอกว่าพี่ต้องฉีดยาแก้ปวดอีกเข็ม น้องอูยองฉีดให้พี่ได้มั้ยครับ”

 

 

 

บุคคลที่สามสะดุ้งตกใจที่อยู่ดีๆก็ถูกลากเข้าไปเกี่ยวด้วยอย่างไม่ทันตั้งตัว ว่าแต่เขาบอกมันตอนไหนว่าต้องฉีดยาเพิ่ม? แล้วมันฉีดได้ที่ไหน ได้ข่าวยาแก้ปวดมันก็ฉีดไปแล้วด้วย

 

 

 

“รุ่นพี่ต้องฉีดยาแก้ปวดเพิ่มเหรอครับ? แผลติดเชื้อเหรอครับ” ด้วยสัญชาตญานว่าที่คุณหมอที่ห่วงอาการคนไข้เต็มเปี่ยม อูยองพุ่งมาหานิชคุณพลางก้มหน้ามาสำรวจดูแผลที่ตนเองเย็บไปกับมือ อูยองกลัวว่านิชคุณจะติดเชื้อหรือแผลอักเสบเพราะตนเอง

 

 

 

นิชคุณมองใบหน้าอูยองที่ห่างจากสายตาไปไม่ถึงคืบ กลิ่นแป้งเด็กโชยมาแตะจมูก แก้มกลมๆขยับไปมาตามจังหวะการพูดน่าเอาจมูกฝังลงไปยิ่งนัก

 

 

 

“แผลไม่ได้อักเสบหรือติดเชื้อหรอกอูยอง”  เพื่อนพี่มันสำออยน่ะ ประโยคสุดท้ายแทคยอนพูดในใจ

 

 

 

นิชคุณหันหรี่ตามองเพื่อน พร้อมส่งสัญญาณบอกเป็นนัยๆว่า อย่าพูดอะไรมากและจงช่วยกูซะ

 

 

 

“แต่ว่า ต้องเป็นเพราะผมเย็บแผลให้รุ่นพี่ไม่ดีแน่ๆ”

 

 

 

อูยองทำหน้าสลดจนคนมองแทบรั้งเข้ามากอดปลอบแรงๆ เด็กอะไรขนาดทำหน้ารู้สึกผิดยังน่ารักได้ขนาดนี้ นิชคุณยื่นมือออกไปกุมมือว่าที่คุณหมอโดยสัญชาตญาณ

 

 

 

“ไม่ใช่ความผิดอูยองหรอกครับ เป็นเพราะพี่ไม่ดูแลแผลให้ดีเอง ปล่อยให้ฝุ่นเข้า ปล่อยให้น้ำโดนแผล มันเลยปวดแผลขึ้นมาน่ะครับ”

 

 

 

อ๊กแทคยอนกอดอกมองเพื่อนตัวเองด้วยความหมั่นไส้ เอาจริงๆมันไม่ใช่ความผิดของอูยองเลยสักนิด มันผิดตรงที่นิชคุณมันโกหกตอแหลน้องมากกว่า

 

อูยองที่ยืนอยู่ก้มมองรุ่นพี่ที่นั่งเงยหน้าขึ้นมาสบตากับตนเอง ก่อนจะพยักหน้า ยังไงอูยองก็ต้องรับผิดชอบ เพราะอูยองเป็นคนเย็บแผลให้ตั้งแต่ต้น

 

 

 

“ถ้าอย่างงั้นผมจะรับผิดชอบดูแลบาดแผลให้รุ่นพี่จนกว่าจะตัดไหมก็แล้วกันนะครับ”

 

“ครับ”

 

 

 

นิชคุณตอบไปสั้นๆพร้อมกับยิ้มบางๆไปให้ แต่ในใจนี่แทบอยากจะลุกขึ้นกรี้ดให้ดังไปทั่วอาคาร น้องอูยองพูดมาขนาดนี้ นิชคุณจะทำตัวเป็นรุ่นพี่ที่ดี และเป็นคนไข้ส่วนตัวที่น่ารัก(อันหลังเติมเอง) ของน้องอูยองคนเดียว

 

 

 

ต่อจากนี้ นิชคุณจะมีนางฟ้ามาดูแลบาดแผลให้แล้ว

 

อา... พรุ่งนี้เดินไปเหยียบตีนนักเลงแถวซอยใกล้ๆผับดีมั้ยนะ จะได้โดนตีกลับมาอีกสักสอง-สามแผล

 

 

 

อูยองวางกระเป๋าลงบนเก้าอี้ ก่อนจะเดินไปเตรียมยาและเข็มให้พร้อม เมื่ออูยองออกจากห้องทำงานแทคยอนไป ว่าที่คุณหมอตัวสูงก็ขยำกระดาษบนโต๊ะแล้วปาใส่เพื่อนจอมสำออยเต็มแรง นิชคุณเอียงตัวหลบพร้อมตัวเราะค