[Fic] One Thing : intro

posted on 05 Jul 2012 19:33 by secrecy-time in OneThing
.
 
 
.
 
 
.
 
 
 

Title :: One thing

Author :: kumameaw

Paring :: Nichkhun x Wooyoung

Genre :: Romantic (?)

Rate :: PG

BGM :: One thing – One Direction

Summary :: I don’t know what is it? But I need that one thing and you’ve got that one thing.  [ฉันก็ไม่รู้หรอกว่ามันคืออะไร? แต่ฉันต้องการสิ่งใดสิ่งหนึ่ง และคุณก็มีสิ่งนั้นพอดี]

 

 

 

 

Note :: ฟิคแก้บนค่ะ TTATT

 

 

 

 

 

 

 

ONE THING

Introduction :: First impression

 

 

 

 

 

 

 

นิชคุณคิดมาตลอดว่า ‘นางฟ้า ไม่มีจริง’

 

 

 

จนกระทั่ง...

 

 

 

 

 

 

 

 

เขาไม่เคยมีชีวิตอยู่ในความเพ้อฝันเลยตั้งแต่เด็ก เขาไม่เหมือนเด็กคนอื่น เขาไม่คิดว่าเทวดามีจริง ไม่คิดว่ามีซุปเปอร์ฮีโร่ ไม่มีนางฟ้า นางไม้ พระเจ้า หรืออะไรทั้งนั้น เขาเกิดมาจากความรักของพ่อและแม่ แม้พวกท่านจะจากโลกนี้ไปแล้ว เขาก็โตมาด้วยตัวเขาเอง ศรัทธาในตัวเองเท่านั้น

 

 

 

“โอ๊ย! เบาๆสิโว้ย! เป็นว่าที่คุณหมอประสาอะไร มือหนักอย่างกับตีนควาย”

 

 

 

คนฟังอดหมั่นไส้ไม่ได้จึงกดสำลีชุบน้ำยาล้างแผลลงไปที่หางคิ้วของเพื่อนรักอีกเต็มแรง และผลก็คือ มันร้องโอดโอยลั่นห้องพยาบาลของมหาวิทยาลัย

 

อ๊กแทคยอนทิ้งสำลีที่ใช้แล้วลงถังขยะฆ่าเชื้อข้างๆเตียงผู้ป่วย แล้วถอนหายใจกับแผลที่เพื่อนรักของตนเองได้รับมาอีกแล้ว ตั้งแต่เปิดเทอมใหม่มานี้ ไอ้เพื่อนตัวดีก็เทียวไปมีเรื่องกับชาวบ้านแบบวันเว้นวัน

 

 

 

“เมื่อไรมึงจะเลิกไปกวนส้นเท้าชาวบ้านซะทีวะ นิชคุณ

 

“กูไม่ได้หาเรื่องก่อน พวกมันต่างหากที่คอยจะหาเรื่องกู”

 

“มึงก็เลิกเป็นบาร์เทนเดอร์ตามผับใต้ดินซะทีสิวะ ออกมาทำเพลงหรือทำงานอย่างอื่นกับเขาบ้าง เรียนก็จะจบปีนี้แล้วนี่..” แทคยอนเหล่มองสักครู่ “..ว่าแต่จะจบปีนี้ใช่มั้ย? เหลือสามตัวป่ะวะที่มึงต้องเก็บ ไอ้เด็กปีห้า” อดไม่ได้ที่จะประชดเข้าให้

 

 

 

อ๊กแทคยอนเป็นนักศึกษาแพทย์ปีที่ห้า เขาจึงขอฝึกทำงานในห้องพยาบาลมหาวิทยาลัยระหว่างเรียนไปด้วย ก่อนที่เทอมหน้าจะต้องออกไปประจำอยู่ตามโรงพยาบาล ส่วนนิชคุณเรียนเอกดนตรี หาเงินเลี้ยงตัวเอง รักดนตรี วันๆก็จะหมกมุ่นอยู่แต่กับสิ่งที่อยากทำ เรียนบ้างไม่เรียนบ้าง จนตอนนี้ก็เข้าสู่ปีที่ห้าแล้ว ทั้งๆที่มันน่าจะจบไปเมื่อปีที่แล้วตามคนอื่นๆเขา

 

งานที่นิชคุณทำนั้นเพื่อแลกเงินมาส่งตัวเองเรียนล้วนๆ ดังนั้นชีวิตมันจึงไม่ค่อยเหมือนคนปกติเท่าไร กลางคืนคือเวลาตื่น กลางวันคือเวลานอน วิชาไหนมีเรียนเช้าอย่าคิดว่าจะเจอมัน มันถึงต้องตามเก็บอีกสามตัวในปีที่ห้านี่อย่างไรล่ะ

 

อย่าถามว่าแทคยอนกับมันเป็นเพื่อนรักกันได้ยังไง เรื่องมันยาว เอาเป็นว่าเราสองคนเคยช่วยชีวิตกันและกันไว้ และสาบานกันว่าจะเป็นเพื่อนตายกันตลอดไปนั่นแหละ

 

ตั้งแต่แทคยอนเข้ามาฝึกงานที่ห้องพยาบาลของมหาวิทลัยในเทอมใหม่นี้ เขาก็ได้ทำแผลให้เพื่อนเขาแทบทุกวัน

 

 

 

“เออ จบน่า แล้วรอบนี้แผลแตกเยอะมั้ยวะ กูต้องใช้หน้าตาหากินนะเว้ย”

 

“ต้องเย็บว่ะ สักสามเข็มได้”

 

 

 

เสียงสบถคำหยาบคายดังออกมาจากปากนิชคุณเบาๆ แววตาที่โตเกินคนเกาหลีทั่วไปเต็มไปด้วยความแค้นเคืองคู่อริ ชายหนุ่มคิดว่าถ้าพวกมันไม่รุมตีเขา และไม่ใช้ขวดแก้วฟาดมาล่ะก็ เขาต้องล้มพวกมันได้แน่ๆ

 

 

 

“เออ เย็บมาเถอะ! แต่เบาๆนะเว้ย มือหนักแบบเมื่อกี้ไม่เอาแล้วนะ” นิชคุณบอกเพื่อนด้วยความหงุดหงิด

 

 

 

ชายหนุ่มมองเพื่อนรักที่สวมชุดกาวน์เข็นรถเข็นที่มีอุปกรณ์เย็บแผลเต็มไปหมดแล้วถอนหายใจ เขาชินชาเสียแล้วกับของพวกนี้ นิชคุณแทบจะเป็นญาติกันกับอุปกรณ์ปฐมพยาบาลเสียด้วยซ้ำ

 

 

 

“กูไม่ได้เป็นคนเย็บ มีนักศึกษาแพทย์ตั้งหลายมาขอฝึกงานที่นี่ เดี๋ยวหาเด็กน่ารักๆมาทำแผลให้นะ”

 

 

 

นิชคุณมองหน้าทะเล้นของเพื่อนแล้วอยากจะถีบ แทคยอนมันขยันหาผู้หญิงให้เขาเสียจริง มันเคยบอกว่า หากเขามีแฟน เขาจะได้ไม่ต้องไปทำเรื่องอันตรายแบบนี้ ความรักจะเปลี่ยนแปลงตัวเขาได้ ซึ่งนิชคุณคิดว่ามันไร้สาระสุดๆ ทุกครั้งที่มีผู้หญิงมาคบด้วย พวกหล่อนก็ทนอยู่กับเขาได้ไม่นาน เพราะพวกผู้หญิงชอบเรียกร้องความสนใจ และชอบให้ผู้ชายสนใจ ซึ่งนิชคุณเป็นคนที่ไม่สนใจใครและไม่เคยจะแคร์ใคร

 

 

มองตามเพื่อนตัวสูงที่เดินออกไปจากผ้าม่านที่มันดึงมากั้นเอาไว้แล้วนั่งเท้ามือไปข้างหลัง รอให้พวกว่าที่คุณหมอที่มันไปหามาประเคนให้ด้วยความเบื่อหน่าย

 

นิชคุณอยากจะกลับไปแก้แค้นไอ้พวกนั้นเสียจริง ถ้าไม่ติดว่าเป็นลูกค้าเขาจะลุยกับพวกมันตั้งแต่ในผับเลยด้วยซ้ำ เขาเป็นคนที่มีความตั้งใจที่แน่วแน่ หากอยากจะทำอะไรก็ตั้งใจทำ และอยากได้อะไรก็จะพยายามเพื่อให้ได้มา เขาไม่เคยวางเป้าหมายในชีวิตเลยว่าอนาคตข้างหน้าเขาจะทำอะไร เขาใช้ชีวิตอยู่กับปัจจุบันไปเรื่อยๆ นึกอยากจะทำอะไรก็ทำทันที ไร้การวางแผน ไร้การคิดที่เป็นระบบระเบียบ

 

เขาเคยคิดว่า เขากำลังตามหาบางสิ่งบางอย่างอยู่ แต่ก็ยังไม่รู้ว่ามันคืออะไร เขาตามหาอะไร เห