.
 
 
.
 
 
.
 
 
 
 

Title :: ดวงใจ จอมราชันย์

Status :: Long Fiction.. HBD for Wooyoung [2011.04.30]

Author :: kumameaw

Fandom :: 2PM

Paring :: Nichkhun x Jang Wooyoung

Gente :: Dark Romance

Rate :: PG – 13

Theme song :: หากรู้สักนิด – โย่ง อาร์มแชร์

 

 

 

Note :: มี chat box ด้านข้างนะฮะ // เราชอบตอนนี้แฮะ แล้วก็...ตอนนี้ไม่มีจุดจุดจุดก็ได้ คึคึ

 

 

 

ใบหน้าและทรงผมท่านอ๋องน้อยในเรื่องนี้ค่ะ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ดวงใจ จอมราชันย์ 

ภาคปฐมบท  

ตอน  องค์ประกันแห่งธารดารา  ๑๐

 

 

 

 

ตั้งแต่เกิดมา มินอาไม่เคยรับมือกับความดื้อรั้นของท่านอ๋องน้อยแห่งอาทิติยาได้สักเลยครั้ง..

 

 

ครั้งนี้เองก็เช่นกัน และยิ่งมีมินจีที่คอยเป็นลูกคู่ด้วยแล้ว มินอาก็จนใจที่จะทัดทานได้ นางไม่เคยขัดใจท่านอ๋องน้อยของนางได้เลย แค่เพียงท่านอ๋องน้อยออดอ้อน นางก็พาลใจอ่อนแล้ว ตอนเด็กเคยเป็นยังไง ท่านอ๋องน้อยอูยองก็ไม่เปลี่ยนไปเลย กลับซุกซนและอยากรู้อยากเห็นมากกว่าเดิมเสียด้วยซ้ำ ยิ่งออกมาอยู่ต่างบ้านต่างเมืองด้วยแล้ว ท่านอ๋องน้อยของนางก็ยิ่งอยากจะเรียนรู้สิ่งใหม่ๆอยู่ตลอดเวลา

 

ตอนนี้มินอาชักจะกังวลใจกับเรื่องที่ท่านอ๋องน้อยของนางจะหนีออกไปเล่นซุกซนนอกวังในงานเทศกาลที่มีคนพลุกพล่านเหลือเกิน แล้วมินจีแทนที่จะห้ามปราม กลับมานั่งวางแผนช่วยกันเสียนี่ ตอนนี้ทั้งสองคนกำลังนั่งซุบซิบวางแผนจะออกไปข้างนอกโดยที่ไม่ให้ใครจับได้ มินจีกับมินอาคงไม่เท่าไร เพราะจะมีช่วงเวลาผลัดเวรยามให้นางกำนัลออกไปเที่ยวชมงาน และช่วงเวลาของมินจีและมินอาจะเป็นพรุ่งนี้หลังเที่ยง ท่านอ๋องน้อยจึงเลือกเวลานั้น ที่เหลือก็เป็นเรื่องที่จะแอบออกไป

 

ท่านอ๋องน้อยอูยองผู้ซึ่งเพิ่งจะย้ายเข้ามาอยู่ มีนายทหารและองครักษ์ชั้นผู้น้อยอีกมากมายที่ยังมิเคยเห็นพระพักตร์ของท่านอ๋องน้อยแห่งอาทิติยา และนั่นก็เข้าทางของมินจี

 

 

 

“ต้องปลอมตัวเพคะ”

 

“ปลอมตัวหรือ? ให้เราปลอมตัวเป็นใครออกไปกันล่ะมินจี”

 

“มินจี เจ้าอย่าพาเจ้านายของข้าเล่นอะไรแผลงๆได้ไหม”

 

“ข้ามิได้พาเล่นอะไรแผลงๆนะ ตอนที่เราจะออกไป จะมีแค่กลุ่มนางกำนัลราวๆยี่สิบกว่าคนเท่านั้น เป็นโอกาสเหมาะที่ท่านอ๋องน้อยจะแฝงตัวออกไปด้วย เพราะฉะนั้น ท่านอ๋องน้อยก็ต้องปลอมตัวให้กลมกลืนกับพวกหม่อมฉัน เพื่อมิให้ทหารและผู้ตรวจการตรงประตูวังจับได้นะเพคะ”

 

“เจ้าอย่าบอกนะว่า จะให้เรา...”

 

 

“ท่านอ๋องน้อยต้องปลอมตัวเป็นนางกำนัลเพคะ” 

 

 

 

 

.

 

 

 

.

 

 

 

.

 

 

 

 

วันต่อมา นิชคุณมองใบหน้ากลมที่เรียบนิ่งไม่ค่อยพูดค่อยจามาตั้งแต่เช้าแล้ว มิหนำซ้ำยังไม่ยอมมานั่งตักเขาซึ่งเป็นที่ประจำของเจ้าตัวอีกต่างหาก เขาเข้าใจว่า อูยองอาจจะน้อยใจที่เมื่อคืนเขาไม่ได้มานอนด้วยที่ห้องนี้ แต่เขาก็ไม่ได้บอกความจริงแก่ร่างน้อยว่าด้วยเหตุใด เพราะหากบอกไปว่า เมื่อคืนเขาเมามายจากงานเทศกาลในช่วงค่ำจนแทบไม่ได้สติ และเผลอไปหลับนอนกับนางสนมที่นิชคุณเองก็จำชื่อและใบหน้าของนางไม่ได้ กษัตริย์หนุ่มคงจะถูกงอนไปอีกสามวันเจ็ดวันเป็นแน่แท้

 

ท่านอ๋องน้อยแห่งอาทิติยานั่งทับส้นก้มหน้าอ่านหนังสือที่ตนหยิบมาจากชั้นไม่สนใจแววตาของอีกฝ่ายที่จดจ้องมองมาที่ตน อยากจะประชดประชันไปนักว่าวันนี้นิชคุณมิออกไปเที่ยวงานหรือ มานั่งเฝ้าเขาทำไมกัน แต่ก็ต้องเงียบปากไว้ เพราะอูยองต้องทำเป็นไม่รู้เรื่องที่นอกวังหลวงมีงานเทศกาล และหลังทานอาหารกลางวันเสร็จ จางอูยองก็จะเริ่มแผนการณ์ทันที

 

ในคราแรกอ๋องน้อยอูยองก็อิดออด เพราะจะให้ตนเองแต่งตัวเฉกเช่นนางกำนัลก็กระไรอยู่ แต่ทว่ามินจีก็เล่าถึงงานรื่นเริงของเทศกาลดอกไม้แรกฤดูเหมันต์ว่ามีเรื่องสนุกมากมาย อูยองเลยตัดสินใจตอบตกลง แต่ก็มีข้อแม้ว่าจะต้องกลับเข้ามาในวังหลวงภายในสองชั่วยาม แม้จะเป็นเวลาอันสั้น แต่อูยองก็หมายใจอยากจะออกไปสูดอากาศข้างนอก เพราะตั้งแต่มาเหยียบแผ่นดินธารดารา อูยองก็มิเคยเห็นชีวิตความเป็นอยู่ของราษฎรเมืองนี้เลยสักครั้ง

 

 

 

“ท่านอ๋องน้อย เจ้ากำลังโกรธข้าอยู่หรือไม่”

 

“เหตุใดข้าต้องโกรธท่านพี่ หรือว่าท่านพี่ไปกระทำความผิดอันใดมาพะย่ะค่ะ”

 

 

 

กษัตริย์หนุ่มลอบกลืนน้ำลายก้อนโต นิชคุณยิ้มให้ร่างน้อยที่สะบัดใบหน้าออกไปมองยังสวนด้านนอก ก่อนจะเป็นฝ่ายขยับไปหา รวบตัวอูยองเข้ามากอด รั้งให้อีกฝ่ายมานั่งซ้อนตัก กดจูบลงบนแก้มนิ่มอย่างเอาอกเอาใจ

 

 

 

“ข้าคิดว่า ข้ามิได้ไปกระทำความผิดอันใดมาหรอกท่านอ๋องน้อยของข้า แต่ข้ากำลังคิดว่า เจ้ากำลังน้อยใจข้าที่เมื่อคืนข้ามิได้มานอนกอดเจ้าใช่หรือไม่”

 

“ท่านพี่ทรงหลงตัวเองมากเกินไปแล้วพะย่ะค่ะ ข้ามิได้น้อยใจ แล้วก็มิได้โกรธท่านพี่ด้วย”

 

“จริงหรือ?”

 

“จริงพะย่ะค่ะ ท่านพี่จะไปนอนกอดกับพระสนมของท่านพี่ มันก็เป็นสิทธิ์ของท่านพี่ กษัตริย์แต่ละเมือง มีพระสนม และนางบำเรอชายหญิงเป็นร้อยๆ เหตุใดคนที่เป็นแค่ตัวประกันเยี่ยงข้าต้องน้อยใจ”

 

“เด็กหนอเด็ก แบบที่เจ้าเป็นอยู่นี่แหละที่เขาเรียกว่าน้อยใจ”

 

“ข้ามิได้น้อยใจ”

 

“งั้นเจ้าก็หึงหวงข้า”

 

“ข้ามิได้หึงหวง..อื้ออออ..”

 

 

 

นิชคุณอดไม่ได้ที่จะประกบจูบลงบนกลีบปากบางที่กำลังเปล่งวาจาประชดประชันนั่น เขาดูออกว่าท่านอ๋องน้อยผู้นี้กำลังน้อยอกน้อยใจกัน แต่จะให้ทำเช่นไร เจ้าเมืองน้อยใหญ่ต่างก็ขอร่ำสุราถวาย เขาเป็นกษัตริย์จะขัดได้หรือ มันเป็นวิธีการผูกมิตรอีกอย่างหนึ่งที่จะทำไว้ก็ไม่เสียหาย นิชคุณคิดเช่นนั้น แต่ตอนนี้มันนำความเสียหายมาให้แก่เขาแล้ว เมื่อเขาเมามายจนมิได้สติ ตื่นมาอีกทีเมื่อตอนสายของอีกวันก็พบว่าตนเองนอนเปลือยร่างกกกอดอยู่กับนางสนมที่ตำหนักใน และก็มาสำนึกได้ตอนนั้นว่าปล่อยให้ท่านอ๋องน้อยผู้เป็นที่รักต้องนอนหนาวเหน็บอย่างเดียวดาย เขาก็สมควรโดนโกรธจริงๆ แต่อีกฝ่ายก็ทำเป็นปากแข็ง ทำเป็นไม่สนใจกัน

 

กษัตริย์หนุ่มเก็บเล็มความหอมหวานนุ่มนิ่มบนกลีบปากบางจนพอใจแล้วก็ถอนริมฝีปากออกมา ก้มมองแก้มกลมๆที่กำลังแดงก่ำ อดไม่ได้ที่จะกดจมูกลงไปอีกสักฟอดสองฟอด

 

 

 

“อย่าได้น้อยใจข้าไปเลย ข้าผิดเองที่ปล่อยให้เจ้านอนเพียงลำพัง”

 

“..........”

 

 

อ๋องน้อยอูยองมิได้ว่าอะไรต่อจากนั้น เพียงซุกใบหน้าเข้าหาอกกว้าง ปล่อยให้อีกคนกอดเอาไว้มิยอมปล่อย

 

 

อูยองมิได้น้อยใจนิชคุณเท่าไรนัก แต่เขาน้อยใจในชะตาชีวิตตนเองต่างหาก เขาเป็นใคร และอีกฝ่ายเป็นใคร เหตุใดเขาจะแยกแยะมิได้ นิชคุณมีเรื่องที่ต้องทำมากมายในแต่ละวัน ส่วนเรื่องมีพระสนมและนางบำเรอชายหญิงนั้นเขาก็เข้าใจดี ด้วยความที่ตนเองก็เป็นถึงอนุชาของกษัตริย์เช่นกัน ชีวิตของท่านพี่แทคยอนก็มิได้ต่างไปจากนิชคุณเท่าไรนัก ทุกๆอย่างล้วนเป็นไปตามหน้าที่ที่จำเป็นต้องทำ

 

 

รวมทั้งการรับเขามาเป็นองค์ประกันด้วย

 

 

น่าน้อยใจเหลือเกิน..

 

 

 

“ท่านพี่ ท่านพี่มิต้