.
 
 
.
 
 
.
 
 
 
 

Title :: ดวงใจ จอมราชันย์

Status :: Long Fiction.. HBD for Wooyoung [2011.04.30]

Author :: kumameaw

Fandom :: 2PM

Paring :: Nichkhun x Jang Wooyoung

Gente :: Dark Romance

Rate :: PG – 13

Theme song :: หากรู้สักนิด – โย่ง อาร์มแชร์

 

 

 

Note :: จุด จุด จุด // และเนื่องจากปัจจุบันนี้ท่านอ๋องน้อยของเรากล้ามล่ำเหลือเกิน ยากต่อการจินตนาการยิ่งนัก เหมี่ยวจึงเอารูปที่เหมาะกับคาแรคเตอร์อูยองในเรื่องนี้มาแปะค่ะ (แอบสารภาพว่า เห็นรูปนี้แล้วก็อยากเขียนฟิคชั่นแนวพีเรียดเลยล่ะค่ะ แฮ่)

 

 

 ท่านอ๋องน้อย..

 

 

 

(credit : as tag)

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ดวงใจ จอมราชันย์ 

ภาคปฐมบท  

ตอน  องค์ประกันแห่งธารดารา  ๙

 

 

 

 

 

 

ใบหน้าหล่อเหลาก้มมองร่างน้อยในอ้อมแขน ทอดยิ้มให้อย่างนุ่มนวลเมื่ออีกคนขยับใบหน้าซุกเข้าหาอกกว้างของตน อ๋องน้อยจางอูยองคงจะเหน็ดเหนื่อยจากการวิ่งเล่นในสวนดอกไม้ และคงเหนื่อยจากการร้องไห้อย่างหนัก กว่านิชคุณจะปลอบให้หยุดร้องไห้ได้ ก็ใช้เวลาไปเสียนาน พอรั้งร่างบางออกจากอกก็พบว่า ท่านอ๋องน้อยแสนซนร้องไห้จนหลับปุ๋ยไป เขาจึงตัดสินใจสั่งให้ทุกคนเก็บข้าวของ ยุติการพักผ่อนท่ามกลางสวนดอกไม้เพียงเท่านี้ และเดินทางกลับเรือนรับรอง

 

ไม่รู้ว่าเพราะวิ่งเล่นมากเกินไป หรือร้องไห้มากเกินไปกันแน่ ท่านอ๋องน้อยแห่งอาทิติยาจึงได้หลับลึกขนาดนี้

 

เมื่อมาถึงเรือนรับรอง นิชคุณอุ้มร่างน้อยที่ยังอยู่ในนิทรารมย์เดินผ่านเข้าไปยังห้องบรรทม มินจีและมินอาช่วยกันเปิดผ้าม่านเพื่อให้กษัตริย์หนุ่ม ได้พาร่างของท่าอ๋องน้อยขึ้นไปนอนบนเตียงนอน นิชคุณกอดอูยองไว้มิห่างกาย ทอดตัวลงนอนข้างๆแล้วรั้งเข้ามาซุกในอกกว้างเพื่อถ่ายทอดความอบอุ่นแก่เด็กน้อยที่กำลังหลับฝัน ท่านอ๋องน้อยแห่งอาทิติยาสะอื้นฮักเพียงเล็กน้อย ชายหนุ่มก้มลงจูบกลุ่มผมหอมนิ่มราวกับเส้นไหม มือเล็กที่เคยขยุ้มสาบเสื้อคลุมของนิชคุณแน่นค่อยๆคลายออกเมื่อความอบอุ่มปลอบโยนถูกส่งเข้าไปถึงในความฝัน

 

รักเหลือเกิน.. รักมานานแสนนาน..

 

 

 

 

.

 

 

 

.

 

 

 

.

 

 

 

 

เพล๊ง!!

 

 

เสียงถ้วยน้ำชาเนื้อดีกระแทกลงบนพื้นอย่างแรงเพราะแรงเหวี่ยงลงมาจากมือ ภายในห้องโถงว่าการของเมืองจันทรานทีตกอยู่ในความเงียบงันแม้นจะมีผู้คนอยู่นับสิบ เหล่าเสนาธิการจากกรมต่างๆ ต่างก็พากันนั่งนิ่งก้มหน้า มิกล้าแม้แต่จะสบตาเข้ากับสายตาคมกริบที่กำลังกราดเกรี้ยวราวกับมีเปลวเพลิงสุมอยู่ภายใน

 

ชเวซึงฮยอน กษัตริย์หนุ่มผู้ปกครองเมืองจันทรานีทีอันยิ่งใหญ่มิแพ้เมืองอื่น มิเคยกระทำการขัดข้องหมองใจกับเมืองใด ปกครองไพร่ฟ้าด้วยความสงบสุขร่มเย็นเสมอมา แค่เพียงเขาต้องการเจริญสัมพันธไมตรีกับอาทิติยา เหตุใดธารดาราถึงได้กระทำหยามหน้ากันเยี่ยงนี้!

 

ท่านอ๋องน้อยจางอูยอง ผู้ที่มีความน่ารักน่าเอ็นดู เป็นยอดดวงใจของพระเชษฐา เขาก็เพียงหมายใจได้ยลใบหน้า ได้ศึกษาอุปนิสัยส่วนตัว และเจริญสัมพันธไมตรีในแต่ละด้าน หากแต่เขายังมิได้ต้อนรับขับสู้ เพียงแค่ส่งท่านทูตสูงสุดไปเจรจา แต่ก็เกิดเรื่องที่ไม่น่าคาดคิดขึ้นมาจนได้

 

 

 

“เจ้าช่างกระทำเกินกว่าเหตุนัก นิชคุณ!”

 

 

 

เสียงทุ้มต่ำพึมพำเบาๆหากแต่น่าเกรงขาม แววตาดุกร้าวราวกับราชสีห์มุ่งมองไปตรงหน้า เหล่าเสนาธิการ องครักษ์และเหล่าทหารหาญต่างก็ต้องรีบหลบสายตาและก้มหน้ากันพัลวัน

 

มือหนากำเข้าหากันแน่นจนเห็นเส้นโลหิต เขาอุตส่าห์ไม่กรีธาทัพไปถล่มเมืองอาทิติยานั้นก็ดีเท่าไร การเจริญสัมพันธไมตรี ถือเป็นกลยุทธ์การผูกมิตรอย่างหนึ่งที่ลดการหลั่งเลือดเนื้อของไพร่ฟ้ามากที่สุด เป็นสิ่งที่กษัตริย์ควรจะทำ การเสียสละสิ่งสำคัญเพื่อความเป็นอยู่ของประชาราษฎร์นับเป็นหนึ่งในการสาบานตนเป็นพ่ออยู่หัวผู้ยิ่งใหญ่ การที่อ๊กแทคยอนตอบรับที่จะส่งน้องชายมาเป็นทูตเจริญสัมพันธไมตรีนั้น ชเวซึงฮยอนก็ยกย่องนับถือการเสียสละในข้อนี้ แต่ทว่า..

 

 

 

“นิชคุณ”

 

 

เพราะคนคนเดียว กล้าดีอย่างไรมาชิงทูตเจริญสัมพันธไมตรีระหว่างจันทรานทีและอาทิติยาไป!

 

 

“ในวันพรุ่งนี้ เรียกตัวพยัคฆ์ขาวเข้ามาพบข้า”

 

“เอ่อ..ทูลฝ่าบาท ทรงคิดดีแล้วหรือพะย่ะค่ะที่จะเรียกตัวท่านผู้นั้นมาร่วมวางแผน”

 

 

ชเวซึงฮยอนยกยิ้มมุมปากเมื่อนึกถึงสหายเก่าที่มิได้เจอกันมานาน

 

 

“ในเมื่อนิชคุณยังทำตัวเยี่ยงโจรใจต่ำ ข้า ก็จะใช้ความเป็นโจรตอกกลับมันเช่นกัน!”

 

 

 

 

.

 

 

 

.

 

 

 

.

 

 

 

 

เปลือกตาบางค่อยๆเปิดขึ้นช้าๆ กระพริบปริบๆเพื่อปรับสายตาให้คุ้นกับแสงที่เล็ดลอดผ่านม่านบางเพียงเล็กน้อย ร่างน้อยขยับกายหวังจะลุกขึ้น แต่ก็มาตระหนักได้ว่า ตนเองนั้นนอนซุกกายเข้าหาอกแกร่งของใครบางคน..

 

เหมือนกับว่าการขยับกายของเขานั้นไปปลุกเจ้าของอ้อมกอดให้ตื่นจากการหลับใหล ลำแขนแกร่งโอบกระชับแนบแน่น จมูกโด่งก้มลงมากดจูบลงบนปรางแก้มของเขา อูยองยิ่งซุกหน้าเข้าหาอกมากยิ่งขึ้น เมื่ออีกฝ่ายไม่ยอมหยุด

 

เสียงครางอื้ออึงดังสอดประสานกับเสียงหัวเราะด้วยความพอใจแผ่วเบาในเตียงกว้าง ไม่มีแม้แต่นางกำนัลคนสนิทอยู่ในห้องบรรทม หากนิชคุณไม่อนุญาต ผู้ใดก็ห้ามย่ำกรายมารบกวนเวลานอนของยอดดวงใจ ร่างนุ่มนิ่มพยายามดิ้นเพื่อให้หลุดจากอ้อมแขน ชุดทรงเมื่อตอนกลางวัน ถูกแปรเปลี่ยนเป็นชุดนอนเพราะเขาแอบผลัดเปลี่ยนให้ผ่านมาไม่กี่ชั่วยาม ท่านอ๋องน้อยผู้น่ารักคงจะเล่นซนจนเหนื่อยถึงได้ไม่รู้ตัวว่าถูกผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าอาภรณ์

 

 

 

“อื้อ..ท่านพี่..”

 

“มีอันใดหรือ ท่านอ๋องน้อยของข้า”

 

 

 

แก้มกลมแดงระเรื่อเมื่อสดับถึงคำพูดคำจาที่แสดงความเป็นเจ้าของของกษัตริย์หนุ่ม ครั้นจะขยับปากขึ้นเถียง แต่ทว่ามานึกไตร่ตรองดูอีกที มันก็เป็นดั่งที่นิชคุณว่า เขามิใช่ท่านอ๋องน้อยของอาทิติยา จางอูยองเป็นองค์ประกันของธารดารา เป็นท่านอ๋องน้อยของนิชคุณ เมื่อนึกได้ดังนั้น แก้มที่ระเรื่อสีชมพูจางๆก็แดงปลั่งจนรู้สึกถึงความร้อน

 

 

 

“เจ้าเขินข้าหรือ?”

 

“...........” ใบหน้ากลมซุกลงไปในผ้าห่มขนสัตว์แล้วพยักหน้าน้อยๆ เมื่อมานึกขึ้นได้ก็ส่ายหน้าเป็นพัลวัน เรียกเสียงหัวเราะพอใจจากร่างสูงที่นอนตะแคงโดยใช้มือรองใบหน้าตนเองได้เป็นอย่างดี

 

“สรุปแล้วเจ้าเขินข้า หรือมิได้เขินข้ากันแน่จางอูยอง”

 

“ข้า..ข้าไม่รู้จริงๆว่าที่เป็นอยู่ตอนนี้ ข้าได้เขินท่านพี่หรือเปล่าพะย่ะค่ะ”

 

“เจ้าช่างน่ารักนัก”

 

 

 

น่ารัก.. 

 

 

อูยองหวาดระแวงกับคำคำนี้ที่ออกมาจากปากนิชคุณเหลือเกิน เพลาที่ชายผู้นี้เอ่ยพูดกับเขาว่าน่ารักทีไร เขาจะต้องโดนเอาเปรียบมิเรื่องใดก็เรื่องหนึ่งทุกทีไป อูยองจึงมุดตัวเข้าไปในผ้าห่มมากกว่าเดิมจนตอนนี้มีเพียงแต่ตวงตาและกลุ่มผมสีดำบางส่วนโผล่พ้นออกจากผ้าผืนหนาอันอบอุ่นนี้เท่านั้น

 

 

 

“ทำตัวน่ารักเช่นนี้ ข้าชักอยากจะ...”

 

“ข้าง่วงแล้วพะย่ะค่ะ! ง่วงมากเหลือเกิน”

 

 

นิชคุณหัวเราะในลำคอ ตอนนี้ร่างน้อยที่ซุกอยู่ในผ้าห่มต้องตัวแดงก่ำเพราะความเขินอายเป็นแน่

 

 

 

“เจ้าจะนอนตอนนี้มิได้ อย่าลืมสิว่าวันนี้เจ้าวิ่งเล่นซุกซนในสวนกลางแจ้งแต่เจ้ายังมิได้อาบน้ำเลย”

 

“มันหนาว..”

 

“แต่เจ้าจะไม่สบายตัว”

 

“ท่านพี่..”

 

 

 

นิชคุณยิ้มให้กับร่างน้อยที่ช้อนตามองขึ้นมามองอย่างเว้าวอน จางอูยองมาไม้นี้อีกแล้ว อยากได้อะไรเพื่อให้สมดั่งใจก็ออดอ้อนให้อีกฝ่ายใจอ่อน แต่ท่านอ๋องน้อยคงจะลืมไปเสียแล้วกระมัง ว่ามันใช้ไม่ได้ทุกเรื่องกับคนอย่างนิชคุณ

 

 

 

“น้ำที่ใช้สรงก็เป็นน้ำอุ่น เหตุใดจักต้องกลัวความหนาวเย็นด้วยเล่า อีกอย่าง ในฤดูหนาว ชาวธารดารานิยมแช่น้ำในถังไม้ซึ่งมันจะเก็บความอุ่นของน้ำได้ยาวนาน เจ้ามิชอบแช่น้ำอุ่นหรอกหรือ”

 

“.......” กลีบปากบางเม้มแน่น ประกายตาใสแจ๋วเจือไปด้วยความลังเล

 

 

อูยองยังมิเคยอาบน้ำในถังไม้สักครั้งในชีวิต ตอนอยู่ที่อาทิติยาก็อาบน้ำในสระสรงขนาดใหญ่โดยมีมินอาคอยขัดหลังให้ บางครั้งก็อาบน้ำกับท่านพี่แทคยอนโดยมีนางกำนัลมากมายคอยปรนนิบัติ พอมาอยู่ที่ธารดารา อูยองก็เคยแต่อาบในสระสรงขนาดใหญ่เช่นกัน อูยองชอบแช่น้ำอุ่นที่มีไอน้ำและท่านควันลอยคละคลุ้ง มันรู้สึกผ่อนคลายและสบายตัว และถ้าหากเขาอยากลองแช่ในถังไม้บ้างจะเป็นเช่นไรนะ

 

กลีบปากบางแย้มยิ้มจนดันเนื้อแก้มให้พองป่อง นิชคุณแอบเห็นแววตาซุกซนของท่านอ๋องน้อยแห่งอาทิติยาอีกครั้ง ในใจคงคิดอยากจะเล่นอะไรสนุกๆอยู่ล่ะสิ แต่อูยองคงยังไม่ร้ถึงเรื่องสนุกในใจของเขาเช่นกัน

 

 

 

“ข้าอยากลองแช่น้ำอุ่นจากถังไม้พะย่ะค่ะ”

 

“เจ้าจะได้ทำตามประสงค์ แต่คงต้องแช่ช่วงกลางดึกเสียแล้วกระมัง”

 

“ทำไมเล่าพะย่ะค่ะ ข้าแช่ตอนนี้มิได้หรือ ก็ท่านพี่ตรัสเองว่าให้ข้าอาบน้ำก่อนเข้านอน”

 

“เจ้ามิได้พูดผิด แต่ที่ข้าบอกว่าเจ้าจะได้แช่น้ำอุ่นในถังไม้ตามประสงค์ของเจ้าในกลางดึกนั้น นั่นก็เพราะว่า ข้าจะอาบน้ำในสระสรงพร้อมกับเจ้าต่างหาก และถังไม้นั้นก็ลงแช่ได้เพียงคนเดียวเท่านั้น เราสองคนลงไปพร้อมกันมิได้หรอกท่านอ๋องน้อย”

 

“ข้ามิได้บอกว่าจะลงแช่น้ำกับท่านพี่นี่พะย่ะค่ะ ข้า..”

 

“อย่าขัดขืนให้เหนื่อยเลยท่านอ๋องน้อยของข้า อย่างไรเสียเจ้ากับข้าก็ต้องอาบน้ำพร้อมกัน เก็บแรงเอาไว้ทำอย่างอื่นดีกว่า”

 

“ท่าน..ท่านพี่!”

 

 

 

มิเพียงจะไม่ฟังคำเรียกหรือร้องขอกัน นิชคุณร้องสั่งให้นางกำนัลเข้ามาในห้องบรรทมเพื่อถามถึงงานที่มอบหมายให้ไปเตรียมให้ห้องสรงน้ำ ก่อนจะรวบกอดท่านอ๋องน้อยที่กำลังดิ้นหนีมาไว้ในอ้อมอก จัดการดึงผ้าห่มออกจากร่างน้อยและร่างตนเอง แล้วอุ้มจางอูยองที่กำลังขัดขืนขึ้นมา แล้วเดินเข้าไปในห้องสรงน้ำกันเพียงสองคน

 

 

 

 

ภายในห้องสรงน้ำ สระสรงที่มีน้ำพุไหลออกมาจากแท่นหินสลักรูปมังกรตัวใหญ่ ปากมังกรมีน้ำอุ่นไหลออกมายังสระที่มีน้ำอุ่นอยู่เต็มเช่นกัน ควันจากไอน้ำพวยพุ่งขึ้นมาบังเกิดเป็นม่านหมอก นิชคุณวางร่างน้อยให้ยืนเคียงข้างกัน ก่อนจะกางแขนออกให้นางกำนัลมาถอดเสื้อผ้าที่สวมอยู่ให้จนหมด

 

อ๋องน้อยอูยองรีบหันหลังให้โดยพลันเมื่อร่างสูงตรงหน้ายืนยิ้มให้อย่างล้อเลียน เหตุใดนิชคุณถึงยืนได้อย่างสบายใจเฉิบแบบนั้นกันนะ ยืนเปลือยกายต่อหน้าเขาและนางกำนัลแบบนี้มิรู้จักคำว่าเขินอายเลยหรืออย่างไร

 

นิชคุณโบกมือไล่นางกำนัลออกไปจนหมด เหลือเพียงตัวเขาและองค์ประกันผู้แสนน่ารักยืนหันหลังซ่อนใบหน้าแดงก่ำตรงหน้า ชายหนุ่มคว้าต้นแขนเล็กแล้วรั้งเข้ามาสู่อกเปลือยเปล่า ร่างนุ่มนิ่มดิ้นไปมาเสียดสีกับร่างกายเขา และมันทำให้บางอย่างตื่นตัวขึ้นมา

 

จางอูยองจะรู้บางไหมว่าแค่เพียงได้อยู่ใกล้ ความน่ารักน่าเอ็นดูก็แผ่ซ่านออกมาจนเขารู้สึกร้อนรุ่มอยากจะลากร่างน้อยขึ้นเตียงอยู่ตลอดเวลา แล้วนี่มาดิ้นพล่านในอ้อมกอดกัน ร่างบางเสียดสีกับความเป็นบุรุษเพศของเขา มันยิ่งทำให้นิชคุณอยากจะผลักร่างอูยองลงนอนราบกับพื้นอันเย็นเยียบแล้วจัดการทำให้ร้องครางไม่เป็นภาษาอยู่ใต้ร่างเสีย

 

ท่านอ๋องน้อยแห่งอาทิติยาช้อนตาใสแจ๋วมองร่างสูงอย่างวิงวอน แต่ก็เป็นอันต้องเบิกตากว้างขึ้นกว่าเดิม เมื่อสะโพกเล็กถูกกดเข้าไปแนบกับบางสิ่งบางอย่างที่อยู่กลางลำตัวของกษัตริย์หนุ่ม

 

 

 

“ท..ท่านพี่..” อ๋องน้อยอูยองรู้สึกว่าความร้อนเห่อขึ้นมาอออยู่ตรงแก้มทั้งสองข้าง

 

“เจ้าทำมันตื่นเลยเห็นไหม เช่นนั้นเจ้าต้องรับผิดชอบจนกว่ามันจะสงบนะท่านอ๋องน้อยจางอูยอง”

 

 “ห้ะ!!? ท..ท่านพี่ ให้ข้าอาบน้ำเพียงลำพังเถิดพะย่ะค่ะ” อ๋องน้อยอูยองพยายามออดอ้อนอีกครั้ง

 

“เจ้าถูหลังเองได้หรือ”

 

“แต่ข้ามีมินอาและมินจีค่อยช่วยอยู่แล้วพะย่ะค่ะ”

 

“เจ้าจะไปรบกวนพวกนางทำไม ให้พวกนางได้พักผ่อนบ้าง เจ้ากับข้ามาผลัดกันถูหลังดีกว่านะท่านอ๋องน้อย”

 

“ไม่! ท่านพี่ได้โปรด.. ท่านพี่หยุดถอดเสื้อผ้าข้า!..อื้อ..”

 

 

 

 

. . . 

 

 

 

 

หลังคลื่นรักที่ถาโถมราวกับพายุสงบลง ใบหน้ากลมที่ชื่นเหงื่อซุกเข้าตรงซอกคอกษัตริย์หนุ่มอย่างเหนื่อยล้า แผ่นอกบางหอบกระเพื่อมแนบชิดกับแผงอกแกร่ง ทั้งสองคนต่างก็รู้สึกได้ถึงจังหวะการเต้นของหัวใจที่ค่อยๆกลับคืนสู่อัตราปกติ มือหนาลูบไล้แผ่นหลังบางวักน้ำขึ้นมาราดบนร่างน้อยที่ยังสั่นระริกเพราะแรงอารมณ์ ความสุขสมจากบทรักยังอบอวลโอบล้อมทั้งสองคนเอาไว้มิเสื่อมคลาย

 

กษัตริย์หนุ่มค่อยๆถอดถอนกายออก อูยองเกร็งตัวเพราะแรงเสียดสี ก่อนจะถอนหายใจยาวเมื่อไม่มีความอึดอัดคับแน่นอยู่บริเวณช่องทางด้านหลัง นิชคุณกดจูบลงบนขมับเพื่อปลอบประโลมให้อีกฝ่ายผ่อนคลาย นิ้วเรียวนวดคลึงตรงต้นคอ ไล้ไปตรงกลางแผ่นหลังคลายความเมื่อย ร่างน้อยคลางเบาๆในลำคออย่างพึงพอใจ

 

 

 

“ท่านพี่”

 

“หืม?”

 

“ข้าพึ่งจะรู้ว่า มิต้องอยู่บนเตียง เราก็สามารถทำแบบนี้ได้”

 

 

 

นิชคุณยิ้มกว้างให้กับความน่ารักไร้เดียงสา เขาไล้นิ้วลงไปตามร่องสะโพกเพื่อกลั่นแกล้งหยอกล้อร่างบาง

 

 

 

“อื้อ..” อูยองสะดุ้งกายอีกครั้งเมื่อเรียวขาถูกรวบเอาไปเกี่ยวกระหวัดร่างของกษติรย์หนุ่ม ร่างน้อยถูกอุ้มขึ้น ลำแขนเล็กรีบโอบรอบคอนิชคุณไว้เพื่อมิให้หงายหลังร่วงลงไปในน้ำ

 

“ข้าสามารถทำกับเจ้าได้ทุกที่เลยนะท่านอ๋องน้อย” รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ผุดพรายขึ้นบนใบหน้าหล่อเหลา

 

“เห๋?”

 

“ไปห้องโถงนั่งเล่นกันเถอะ”

 

“ไม่นะท่านพี่! ไม่!”

 

“ข้าจะพิสูจน์ให้เจ้ารู้อย่างไรเล่า ว่ามิใช่แค่บนเตียงหรือในสระสรง เราก็ทำแบบนี้กันได้”

 

“ท่านพี่!”

 

 

 

 

.

 

 

 

.

 

 

 

.

 

 

 

 

ล่วงมาถึงเพลาบ่ายของอีกวัน อ๋องน้อยอูยองค่อยๆพลิกกายไปมาบนเตียงนอนกว้างด้วยความปวดเมื่อย ร่างน้อยนิ่วหน้าด้วยความปวดสะโพกพลางก็มานอนหน้าแดงก่ำเมื่อนึกไปถึงเหตุการณ์เมื่อคืน นิชคุณได้พิสูจน์ให้เขารู้แล้วว่าการร่วมรักนั้นสามารถทำได้ทุกๆที่จริงๆ แถมคนเจ้าเล่ห์ยังบอกไว้อีกว่า มิเพียงแค่ในตำหนักเท่านั้น ออกไปยังนอกตำหนักหรือในที่โล่งนิชคุณก็สามารถทำให้อูยองร้องครางไม่เป็นภาษาได้เช่นเดียวกัน

 

 

 

“คนลามก”

 

 

 

เสียงเล็กพึมพัมเบาๆเป็นการต่อว่าต่อขานอีกคนที่ป่านนี้คงนั่งทำงานที่โถงว่าราชการด้วยความสบายใจ เมื่อได้ยินเสียงร้องถามจากนางกำนันคนสนิทด้านนอกอูยองก็อนุญาตให้พวกนางเข้ามาทำหน้าที่ของตน ทันทีที่มินจีและมินอาแหวกผ้าม่านออก อูยองก็ต้องหลบสายตาล้อเลียนเป็นพัลวัน มิต้องบอกก็รู้ว่าพวกนางหัวเราะคิกคักกันเพราะเรื่องอันใด เมื่อคืนเขาเองก็มิสามารถกลั้นเสียงรองครางเอาไว้ได้เลย พวกนางคงจะได้ยินเป็นแน่ เพราะนิชคุณคนเดียว!

 

มินจีและมินอานำผ้าชุบน้ำอุ่นมาเช็ดตามแขนขา และใบหน้าของท่านอ๋องน้อย ร่างน้อยมองพวกนางด้วยความงุนงง วันนี้พวกนางสวมชุดสีนสันแปลกตาเหลือเกิน ตามปกติแล้วพวกนางจักสวมชุดสีพื้นๆ หากแต่วันนี้กลับมีลวดลายสีสันแปลกตา กับมินจีอาจจะเพราะเป็นธรรมเนียมของธารดารา แต่มินอาก็เป็นไปด้วยนี่สิ อ๋องน้อยแห่งอาทิติยาจึงอดสงสัยมิได้

 

 

 

“เหตุใดพวกเจ้าจึงแต่งตัวเช่นนี้ มินจี มินอา”

 

 

มินจียิ้มบางๆ ก่อนจะตอบคำถามที่ท่านอ๋องน้อยจางอูยองสงสัยใคร่รู้

 

 

“วันนี้ในเมืองหลวงธารดารามีงานดอกไม้แรกฤดูเหมันต์เพคะท่านอ๋องน้อย ชาวเมืองธารดาราจะแต่งกายด้วยเสื้อผ้าหลากสีสัน ในเมืองก็จะมีการนำดอกไม้เมืองหนาวมาปลูก รวมถึงจัดบ้านเรือน ร้านค้าด้วยเพคะ มีงานรื่นเริงต่างๆ มีของมาขาย จำพวกดอกไม้ พันธุ์ไม้ดอก รวมถึงดอกไม้แปรรูปด้วยเพคะท่านอ๋องน้อย”

 

 

 

ขณะที่มินจีพูดถึงงานดอกไม้แรกฤดูเหมันต์ไปเรื่อยๆ แววตาใสแจ๋วดุจลูกกวางแรกเกิดของท่านอ๋องน้อยแห่งอาทิติยาก็แพรวพราวระยิบระยับจนมินอาเริ่มใจไม่ดี

 

 

 

“ท่านอ๋องน้อยเพคะ ทรงหยุดความคิดนั้นเถิดเพคะ”

 

“ข้ายังมิได้คิดอะไรที่ไม่ดีเสียหน่อย” พูดจบก็ค้อนใส่นางกำนัลคนสนิททันที มินอาถอนหายใจยาว นางหยิบแพรพกมาซับเหงื่อที่ผุดซึมตามใบหน้า เตรียมรับมือกับท่านอ๋องน้อยผู้ซุกซนของนาง

 

“แล้วนี่ ฝ่าบาทนิชคุณของพวกเจ้าไปไหนหรือ?”

 

 

 

เริ่มแล้ว..

 

 

มินอาคิดในใจ

 

 

 

“ทูลท่านอ๋องน้อย ฝ่าบาทนิชคุณทรงไปเป็นองค์ประธานในการเปิดงานตรงประตูวังหลวงตั้งแต่เช้าแล้วเพคะ งานนี้จะจัดเป็นเพลาสามวันสามคืนเลยเพคะ”

 

“เขามิชวนข้า” ใบหน้ากลมงอง้ำลงทันที น้ำเสียงก็ตวัดห้วนด้วยความไม่พอใจ

 

 

นางกำนัลทั้งสองถึงกับอ้าปากหวอและมองหน้ากันทันที

 

 

 

“เขามิบอกอข้าด้วยซ้ำว่านอกวังหลวงวันนี้จะมีงานรื่นเริง เขาจงใจกักขังข้า ข้าไม่มีสิทธิ์ออกไปนอกเรือนรับรอง ไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะไปยืนดูพิธีเปิด หรือสิทธิ์ที่จะรับรู้อะไรก็ไม่มี ข้าคงเป็นเพียงนักโทษ เป็นตัวประกันที่ต่ำต้อย”

 

“ท่านอ๋องน้อยเพคะ อย่าทรงคิดเช่นนั้นสิเพคะ”

 

“แล้วเจ้ากล้ายืนยันกับข้าหรือไม่มินจี กล้าบอกข้าหรือไม่ว่า ฝ่าบาทของเจ้าจะพาข้าออกไป”

 

“เอ่อ...”

 

 

 

มินจีมิกล้าทูลให้ท่านอ๋องน้อยของนางทรงทราบ ฝ่าบาทนิชคุณทรงห้ามมิให้ท่านอ๋องน้อยออกไปเที่ยวงานครั้งนี้ เพราะเกรงว่าท่านอ๋องน้อยจะได้รับอันตราย และอาจเกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝันขึ้น เพราะอาจจะมีสายลับจากจันทรานทีแทรกตัวปะปนอยู่ในพลเมืองของธารดารา ฝ่าบาทนิชคุณทรงยังมิไว้วางใจในทุกๆเรื่อง จึงสั่งห้ามมิให้ท่านอ๋องน้อยออกไปเที่ยวงานหรือติดตามไปร่วมพิธีเปิดเฉกเช่นกับองค์ชายแลพระสนมคนอื่นๆ

 

 

 

“ในเมื่อนายเหนือหัวของพวกเจ้ามิต้องการให้ข้าไปด้วย ข้าก็จะมิไปด้วย”

 

 

 

มินอากับมินจียิ้มให้กันด้วยความโล่งใจ แต่ประโยคถัดมาก็ทำเอานางกำนัลทั้งสองจะร้องไห้ออกมาเสียตอนนั้น แน่นอนว่าเป็นมินจีที่ทรุดนั่งลงไปกับพื้นเป็นที่เรียบร้อย

 

 

 

“ข้าจะไปเอง!”

 

 

 

 

 

 

 

 

โปรดติดตามตอนต่อไป... 

 

 

 

 

 

Talk :: ทุกคนอย่ารุมฆ่าข้า ข้าจำต้องทำเช่นนี้เพื่อมิให้บล็อกนี้สูญสลายหายไป อรั่กกกกกก.. ฉากที่ตัดไป เรานั่งเขียนในสปาแหละ รอพี่สาวนวดอยู่ เลยเอาเขียวเสวยขึ้นมาเขียนฉากจุดจุดจุด ฮือออออ น้องน่ารังแกมากเลย เราทนไม่ไหวจริงๆ เลยให้ฝ่าบาทพาน้องลงไปเตะบอลในสระสรง(?)

 

ขอบคุณทุกๆคนที่ให้กำลังใจท่านอ๋องน้อยผู้น่ารัก กรี้ดดดดดดดดดดด ขอบคุณมากๆๆๆๆ

 

ปล.เจอกันหลังทีสิสเสร็จจริงจังเลยนะ ไม่ไหวแล้ว เบิร์นตัวเองมาก

ปล.แต่เจอเหมี่ยวในทวิตเตอร์ทุกวันนะ ก้ากกกก

 

 

 

 

 

  

 

 

 

 

 

Comment

Comment:

Tweet

อ๋องน้อยผู้แสนดื้อรั้นกำลังจะสร้างเรื่องอีีกแล้ว ปวดหัวแทนมินอากับมินจีเหลือเกิน แง๊ๆๆๆ แววดราม่ากำลังจะมา
เพราะติดภาระอิดดดดด บางประการเกือบทำให้ไม่ได้เข้ามาให้กำลังใจน้องเหมี่ยว เอ้ย!มาให้
กำลังใจท่านอ๋องน้อยจางอูยองซะแล้วววววว (ให้ตอนนี้ทันอยู่เนอะ ^^)

น่ารัก น่ากอด น่าปล้ำ เข้าไปทู๊กกกกกวันแล้วคะลูกขา อย่าดื้อกับท่านพี่นักนะ ช่วงนี้ไม่ค่อยว่างมา
ดูแลน๊าาาาาา แต่ยังรัก รัก รัก รัก รัก รัก รัก รัก รัก รัก รัก รัก รัก รัก รัก ท่านอ๋อยเหมือนเดิมจ๊ะ

#17 By Shin HyoHwa (27.55.3.93) on 2012-03-09 19:13

อ๋องน้อยดื้ออีกแล้วว

#16 By cat (192.168.1.220, 180.183.213.212) on 2012-03-02 19:04

ท่านอ๋อง อย่านะ อย่าาาาา ป้าขอร้อง ครั้งนี้อย่าซนนะลูก มันเห็นลางว่านู๋จะต้องถูกพรากจากอกอวบๆขาวๆในเร็ววัน ส่วนเรื่อง จุด จุด จุด ที่วางยาไว้นั้น เป็นที่สงสัยว่าจะถูกใจท่านอ๋องน้อยเป็นอย่างมาก เนื่องจากมีปฏิกิริยาตอบรับได้อย่างน่ารักยิ่งนั้น 555 รีบๆรวมเล่มนะจ้ะ

#15 By athena_tiew (58.8.52.189) on 2012-03-01 16:11

โอ้ยยยยยย... น้องเหมี่ยวสร้างบุคลิคท่านอ๋องน้อย
ได้น่ารักมากจริงๆ จ้า น่ารัก ไร้เดียงสา น่าทะนุถนอม
อ๊ายยยย... จิตใจดี นางเอ๊ก นางเอกกกกก น่าร้ากกกกกกก

มาวิ่งเล่นสวนดอกไม้ ร้องไห้คิดถึงบ้าน แล้วก็ผล็อยหลับไป
โอ้ยยยยย... เด็กมันน่ารัก น่าเอ็นดูอะไรขนาดนี้ๆๆๆ

อย่านะเทมป์ ขอร้อง อย่าออกมาก่อกวนสองคนนี้เล้ยยยย
โอยยย.. อยากรู้จริงว่าน้องเหมี่ยวจะเอาใครมาเป็นตัวร้าย >_<
แค่ชือก็ดูน่ากลัวแล้ว ฮืออ.. อย่ามายุ่งกับคู่นี้เลย ปล่อยเค้าไปเถอะ

เสียอย่างเดียว ท่านอ๋องน้อยนี่ขี้ใจน้อยมาก
ยึดติดเรื่องตำแหน่งที่สุด คอยคิดแต่น้อยใจน้องคุณอยู่ตลอด
คิดว่าตัวเองเป็นแค่ตัวประกัน แต่ถ้าไม่ตัดพ้อออกไปบ้าง
แล้วน้องคุณจะรู้ได้ยังไงอ่ะเนอะ ไม่งั้นจะได้ปลอบใจกันให้ถูก
น้องคุณในเรื่อง ก็ดูเป็นนายคน ไม่พูดอะไรมากอยู่แล้ว
แล้วดูไม่ค่อยละเอียดอ่อนเหมือนน้องคุณในเรื่องอื่นๆ
แล้วเมื่อไหร่จะรู้ว่าน้องน้อยใจละเนี่ย

โอยย.. นึกถึงตอนอาบน้ำทีไร
แล้วก็รู้สึกว่านางกำนัลนี่ช่างกำไรจริงๆ
ได้เห็นหุ่นของเด็กๆ ทั้งสองด้วย >//////< อิอิ
แล้วน้องเหมี่ยวก็ตัดฉีบ!! ไม่เป็นไรจ๊ะ พี่เข้าใจ

ขอบคุณที่มาอัพเดทนะจ๊ะ อูยองน่ารักมากเลยหนู ^^

#14 By love-khunyoung (76.182.13.5) on 2012-02-29 12:47

อ๋องน้อยนี่สงสารนะ หึหึ
ไม่เค้ยยจารอดเงื้อมมือฝ่าบาทหรอก
แต่เอิ่มมฝาบาทเพคะ ฝ่าบาทหื่นได้ทุกที่ทุกเวลาจริงๆนะเพคะ ฮี่ๆ
ในตำหนักเราไม่ว่าแต่นี่จาพาน้องไปเอาแต่ใจข้างนอกเรอะ ช้านห่วงลุกยะ

มานกำลังจามาแล้วช่ายมั้ย
จันทรานทีจาเริ่มแล้วอ่ะ เค้ากลัวน้องโดนลักพาตัวไปอ่ะ
อย่าน้าา ฝ่าบาทช่วยด้วยเพคะ น้องน่าสงสารเนอะ นี่ถ้าโดนไปจริงๆ
ต้องเสียใจน้อยใจตัวเองอีกเปนน่า ว่าโดนย้ายโดนลักพาตัวเหมือนสิ่งของ
เห้อลูกแม่จ๋า อย่าออกไปวิ่งซนที่ไหนนะคะลูก อยู่ในวังไปก่อนเท้อะ

#13 By zabie (124.122.12.68) on 2012-02-28 20:44


อ๋า แล้วจะได้อ่านฉากถูหลังกันที่ไหนล่าน้องเหมี่ยว - -;

กษัตริย์นิชคุณช่างเอาเปรียบ เนอะ ^^

ซึงฮยอนเริ่มขยับตัวแล้วสิ นิชคุณจะรู้รึยัง

แล้วนิชคุณจะจัดการยังไงต่อไป

#12 By ekada (203.144.184.190) on 2012-02-27 16:37

เมื่อกษัตริย์แห่งจ้นทรานทีปรากฎลางร้ายก็มาเยือนสินะ
อย่าเพิ่งนะเพคะอย่าเพิ่งพรากท่านอ๋องน้อยไปจากฝ่าบาทนิชคุณเลย
แต่ก็เข้าใจนะ คงเจ็บใจมากที่โดนไปก่อน ยังกะเฮเลนแห่งทรอยเลย ความรักนำมาซึ่งสงคราม เฮือกกกก

ท่านพี่เพคะท่านฮ๋องน้อยไร้เดียงสาขนาดนั้นท่านพี่ยังแกล้งน้องในลงนะเพคะ
น่าสงสารจริงๆ หุหุ
ไม่รู้โดนไปกี่รอบกว่าจะตื่นก็บ่ายแล้ว หรือว่าท่านพี่กลัวน้องตื่นแล้วตามไปงานดอกไม้ด้วยเลยแกล้งให้หนักสินะ มันน่าน้อยใจยิ่งนักไม่บอกไม่ชวนอ๋องน้อยซักคำเลยเจองอลลลเลย
ว่าแต่ถ้าบอกอ๋องน้อยก็งอนอยู่ดีนั่นแหละที่จะไม่ได้ไปด้วยแต่คงไม่หายนะเท่าจะไปเองนี่สิ
อ๋องน้อยไม่เข้าใจท่านพี่หรอกเพคะ ว่าทรงห่วงเพราะอะไรก็เล่นไม่บอกเองหนิ หวังว่าจะเกิดเรื่องแค่มีงอนกับแอบออกไปแล้วโดนท่านพี่จับได้แค่นั้นนะคะ อาจตามมาด้วยบทลงโทษด้วยการเตะบอล เย้ยยย ยังไม่อยากให้เกิดเรื่องร้ายกว่านี้เลย
ปล พี่เหมี่ยวสู้ๆ นะคะเป็นกำลังใจให้
อี จุดสามจุดนั่นตั้งใจรออย่างจดจ่อในเล่ม เอิ๊กๆๆ

#11 By jjww on 2012-02-27 12:59


คอมเม้นไม่ออกเลยตรู sad smile

อานจบขนาดไม่มี NC จิตนาการก็หลุดห่วงอวกาศไปแล้ว

ฝาบาทเพคะม้ากระทืบโลงยังอายเลย

#10 By ตาล (124.122.122.6) on 2012-02-27 12:47

ขอบคุณนะคะที่เขียนมาให้อ่านกัน

รูปประกอบ โฮกมากค่า

น่ารักสุดๆ ไปเลยอ่ะ

ใสแบ๊ว วิงคึ มาก

เห็นแล้ว อยากจับมาฟัดซะเอง 555


งื้อออออ คุณชเวอ่ะ

โผล่มาก็ออกลาย ร้ายซะแล้ว

กลัวใจแทนเลย


ส่วนเรื่อง จุดๆๆ ไม่เป็นไรค่า

เข้าใจน้า

ไม่ต้องกังวล


เรื่อง ทีสิส สู้ๆ นะคะ เป็นกำลังใจให้ ^_^

#9 By Viky (1.47.13.1) on 2012-02-27 10:18

ฝ่าบาทททททททท เจ้าเลห์ เจ้าเลห์ที่สุด

หึหึ..ทำได้ทุกที่ทุกเวลาสินะ ก็อย่างว่าแหละ ท่านอ๋องน้อย...

น่ารัก น่า น่า น่า ซะขนาดนี้

ขอบคุณ น้องเหมี่ยวมากๆ ที่เขียนซะ พี่เขิน

#8 By milkhottest on 2012-02-27 08:59

เฮืออกกก เจอกันหลังทีสิสเสร็จเลยเหรอคะ OAO''' *ภาวนาให้ทีสิสเสร็จเร็วๆ* T___T คิดถึงน้องตั้งแต่จบคอนเสิร์ตแล้วอ่า (คุณเหมี่ยว: เกี่ยวไรกะฉัน?)

รูปน้องข้างบนน่ารักมั่ก >///< ผู้ชายอะไรหน้าเด็กได้ขนาดนี้ แล้วเวลาคุณเหมี่ยวบรรยายในฟิค...ร่างนุ่มนิ่มน่ากอด...อ้ากกกก อยากจะสิงร่างนิชคุณค่ะจุดนี้ ชอบเวลาคุณน้องแกพลอยจะตัดพ้อน้อยใจอยู่นั่น มันน่ารักน่าสงสารน่าทะนุถนอมจริงจริ๊งง <3 (แต่ท่านพี่นิชคุณก็ไม่ค่อยถนอมอยู่ดีนะคะ บังคับน้องเตะบอลเรื่อย ฮ่าๆๆๆ)

#7 By ~iii~ (58.9.162.89) on 2012-02-27 03:43

ชเวซึงฮยอนออกมาแล้ว จะมีแผนการอันใดหรือไม่
จะมาพรากท่านอ๋องน้อยไปจากฝ่าบาทนิชคุณหรือไม่
ลุ้นๆๆๆ

#6 By Natcha (115.31.175.109) on 2012-02-26 23:41

อร๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก
ฉากนั้น ส่งมาน่ะ ไม่เอา ไม่เอา จุด จุด จุด ส่งมาน่ะ
แหกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก


อ๋องน้อยขร๋ามันทำได้ทุกที่ ทุกเวลาค่ะลุก
ถ้าท่านพี่เค้่ต้องการหน่ะ กรั่กๆๆๆๆๆๆๆ

เพราะนิชคุณคนเดียว! อีกแล้วสิน่ะ
เพราะนิชคุณจิงๆๆๆๆๆๆๆ
ะ อื้อออออออออออออออออ อือออออออ อู้ว วะ อู้ว วะ อู้ววววว
สรุปโดนไปกี่รอบ ? #ห๊ะ !!

แต่อ๋องน้อยโมเอ้ม๊ากจิงๆ ฮรึกกกกกกกกกกกก
ไม่ให้ท่านพี่แล้วได้มั๊ย เกบไว้คนเดียว
จะอาวววววววววววววววววววววววววววววววววววววว
อ๋องน้อยงอล ฮอลลลลลลลลลลลลลลลลลลล
เหวี่ยงระดับแปดได้มุมิม๊ากกก ไม่มีความน่ากลัวอันไดเลย

อ๋องน้อยมันดื้อเน๊อะ ฝ่าบาทจัดการอีกรอบซิ๊ !
#สนับสนุนให้อิลูกเสียตัวม๊าก 555555555555


ส่งตอนต่อไปมาน่ะพี่เหมี่ยว จะอาวววววววววววววววว

#5 By WP (110.171.134.60) on 2012-02-26 23:16

อร๊ายยยยยยยยยยยยย ฝ่าบาท ทำไรท่านอ๋องน้อย >///<

ช่างเจ้าเล่ห์และเอาเปรียบอ๋องน้อยซะจริงๆ โถ..โถ..ป่านนี้อ๋องน้อยคงจะระบมไปหมดแล้ว หุหุ

แหม..แถมยังบอกอีกว่าสามารถทำให้อ๋องน้อยร้องครางได้ไม่ว่าที่ใด อ่ะกรี๊ดดดดดดดดดด

โอ๊ย..อ๋องน้อยโดนรังแกชุดใหญ่ ฝ่าบาททำไมทำได้ถูกใจเยี่ยงนี้ 555++

ว่าแต่เอาแล้วไง อ๋องน้อยอยากออกไปซุกซนข้างนอกซะแล้ว

งานนี้ฝ่าบาทโดนงอนแน่ๆ แล้วจะเกิดเรื่องอะไรรึเปล่าน้อ อ๋องน้อยจะหนีออกไปซุกซนแบบนี้เนี่ย

รออ่านตอนต่อไปนะคะ ปล.สู้ๆสำหรับทีสิสนะคะ ขอให้ผ่านฉลุย

#4 By khundong (124.120.213.9) on 2012-02-26 23:07

อู้ยยยยยยยยยยยยยยย...ที่ไหนก็ได้ เวลาที่ต้องการ!! กร๊ากกกกกกกกกกกกกกก

สงสารอ๋องน้อยเหมือนกันนะเนี่ย ฝ่าบาทเอาความไม่รู้มาแกล้งเด็กอยู่ร่ำไป กิกิ

#3 By m&m (111.84.118.241) on 2012-02-26 23:05

กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดด!!
แหกๆๆๆ พลาดแล้วท่านอ๋องงงงงงงง
ไปถามอะไรแบบนั้นกับท่านกษัตริย์ ><\\\"
โดนไปกี่ยกเจ้าคะ? ห๊ะ! 555555555
เหมือนเค้าลางดราม่ากำลังจะมา ไม่น๊าาาาาาา
ท่านอ๋องน้อยก็ซนเหลือเกิน แล้วถ้าออกไปเที่ยวเล่นแบบนี้
จะทะเลาะกันอีกมั๊ย? ฮือออออออออออออ
โวยวายไว้ก่อน 555555
รอตอนต่อไปนะคะ สู้ๆสำหรับทีสิสด้วยนะคะพี่เหมี่ยว~

#2 By jangwy (111.84.118.241) on 2012-02-26 22:54

ในที่สุดพี่เหมียวก็อัพแร้ววววววว!!!

เชวซึงฮยอนมาแว้ววววววว!!! จะมาพรากเขาทั้งสองหรือไม่?

อะเฮือก!! ได้กลิ่นดราม่าฟุดฟิด


แต่...ด้วยอะไรไปสะกิดใจให้อ๋องน้อยอยากอาบน้ำในถังไม้...
เหมือนเข้าทางผ่าบาทเลยทีเดียว....
อ่านไปเขินไป....เพราะอ๋องช่างไร้เดียงสายิ่งนัก~


ขอบคุณสำหรับฟิคค่ะ ^_^

ปล.แอบคิดถึงท่านราชครูและฝ่าบาทอ๊คแคทเบาๆ เอิ๊ก~

#1 By Junking ณ บ่ายสอง on 2012-02-26 22:53