[SF] เป็นโสดทำไม?

posted on 15 Feb 2012 01:06 by secrecy-time in KHUNYOUNG
.
 
 
.
 
 
.
 
 
 

เปิดจอง SWEETHEART รอบรีปริ้นท์ >> CLICK !!! <<

 

 

 


 

 

Title :: เป็นโสดทำไม? 

Status :: Shot fiction for Valentine’s day

Author :: kumameaw

Fandom :: 2PM

Paring :: Nichkhun x Wooyoung

Genre :: comedy (มั้ง?)

Rate :: PG

Summary :: เป็นโสดทำไม อยู่ไปให้เศร้าเหงาทรวง

*ปิดเพลงในบล็อกกแล้วกดฟังเพลงนี้ซะ! 555+ CLICK!!!

 

 

 

Note :: มันไม่มีอะไรแถมยังเลทไปหนึ่งวัน แง้ และ อย่าลืมร่วมสนุกนะฮะ 55555+

 

 

 

 

 

เป็นโสดทำไม? 

นิชคุณ x จางอูยอง

 

 

 

 

เป็นโสดทำไม อยู่ไปให้เศร้าทรวง  

ไม่คิดจะหาคู่ควง เดี๋ยวจะล่วงพ้นวัยไปเปล่า 

 

 

 

“วิ๊ดวิ๊ว.. วันนี้ขอเล็กเนื้อไม่เอาผักนะจ๊ะน้องแก้มป่อง”

 

 

 

น้องแก้มป่องบ้านพ่อมึงสิ! จางอูยองอยากจะเอามีดที่กำลังหั่นเนื้อสดอยู่ปาลงกลางโต๊ะนัก

 

ยังไม่ทันจะตูดแตะเก้าอี้กันเสียงโฮ่แซวก็ดังขึ้นมาก่อนทุกครั้ง เรียกรอยยิ้มจากเจ้าของร้านได้เป็นอย่างดี แต่ผิดกับลูกชายเจ้าของร้านเนี่ยแหละที่ได้ยินเสียงกวนประสาทเท้านี้ทีไรต้องหน้าหงิกหน้างอทุกที

 

 

 

“วันนี้น้ำซุปไม่หมดหม้อแน่เลยป๊า มีตัวอัปมงคลเข้าร้านตั้งแต่หัววัน”

 

 

 

อู้ว.. ปากดีไม่มีเปลี่ยน หนึ่งในสามหนุ่มคิดในใจ พลางเอามือเท้าคางแล้วมองกลีบปากบางขยับว่าตนเองฉอดๆด้วยแววตากรุ้มกริ่มสุดๆ ยกมือปาดผมสีทองที่เซตมาเรียบแปร้ไปหนึ่งที ยักคิ้วไปให้ ปิดท้ายด้วยการทำท่าจูจุ๊บใส่ น้องแก้มป่องเบ้ปากใส่หนึ่งทีพร้อมกับทำท่าง้างมีดบังตอทำท่าจะปามาเฉาะกบาลเข้าให้

 

 

 

“มึงนี่ก็ทำเป็นม่อน้องเขาไปเรื่อย ทำอะไรให้มันจริงจังชัดเจนหน่อยสิวะไอ้คุณ”

 

 

ไอ้คุณ หรือ นิชคุณ ลูกชายคนเดียวของกำนันผู้ปกครองดูแลท้องถิ่น ปรายตามองเพื่อนรักไปทีหนึ่งก่อนจะหันไปยิ้มให้กับลูกชายเจ้าของร้านก๋วยเตี๋ยวเจ้าดังในตลาด ใบหน้ากลมจะหงิก งอ และเหวี่ยงทุกๆครั้งที่เจอหน้าเขา จะมีสักครั้งไหมที่จางอูยองจะยิ้มแย้มมาให้ ตารีๆนั่นก็เขียวปั๊ดบ้างก็ค้อนมาให้ ไม่เคยมองกันเป็นมิตรเลยสักครั้ง

 

 

 

“น่ารักจะตาย”

 

“วันไหนไม่ได้ยั่วโมโหน้องเค้ามึงจะนอนไม่หลับเหรอวะ”

 

“ก็คงงั้น”

 

 

 

อ๊คแทคยอนและคิมจุนซูส่ายหน้าไปมาด้วยความละเหี่ยใจ มันบอกว่ามันชอบน้องเขา แต่มันก็มากวนประสาทน้องเขาทุกวัน ด้วยความที่มีดีกรีเป็นถึงลูกชายกำนัน และยังมาอุดหนุนร้านนี้บ่อยๆ อาป๊าของจางอูยองจึงออกจะปลื้มอกปลื้มใจลูกค้าคนนี้เป็นพิเศษ พวกเขาก็พลอยได้ผลบุญจากมันด้วยการขอเนื้อเพิ่มบ้าง ลูกชิ้นเพิ่มบ้าง ลาภปากชะมัด

 

แต่ม่อมาก็นาน ตามจีบมาก็นาน ก็ยังไม่เห็นว่ามันจะลงเอยกันได้สักที จางอูยองก็ป๊อบไม่หยอก มีชายหนุ่มมากหน้าหลายตาจากหมู่บ้านหรือแม้แต่ตำบลข้างเคียงมาเทียวตามจีบอยู่เหมือนกัน แต่อูยองมันก็ใช้วิธีทั้งด่า ทั้งเหวี่ยงกลับจนหลายคนล่าถอยไปเอง ยกเว้นก็แต่ไอ้คุณมันนี่แหละ ที่ไม่ว่าเขาจะด่ายังไง จะไล่ด้วยวิธีไหน ก็ยังด้านยังทนอยู่มาได้จนจะสองปี

 

 

 

เคร๊ง!!

 

แก้วน้ำสแตนเลดที่มีน้ำแข็งก้อนอยู่เต็ม ถูกทิ้งลงบนโต๊ะอย่างแรงจนบางก้อนกระเด็นออกมานอกปากแก้ว ชายหนุ่มทั้งสามคนสะดุ้งโหยง เงยหน้ามองคนน่ารักที่ยืนหน้าหงิกมือหยิบสมุดโน๊ตเล่มเล็กและปากกาออกมาจากกระเป๋าด้านหน้าเพื่อขึ้นมารอจดออเดอร์

 

 

 

“สั่งมาใหม่! จะแดก..เอ้ย!..จะกินอะไรกัน!!”

 

“กินอูด้ง”

 

“ไม่มี!” รีบตอบทันควัน มันจะมีที่ไหน ร้านของเขาขายก๋วยเตี๋ยวสูตรต้นตำรับไหหลำนะ แล้วที่แม่งสั่งอูด้งนี่มันจงใจชัดๆ อูด้งเป็นชื่อเรียกกันเล่นๆที่บางทีป๊าจะเรียกเขา ไอ้ผู้ชายคนนี้มาทีไรก็จะกวนตีนด้วยการสั่งอูด้งตลอด!

 

“ว๊า.. งั้นเอาเกาเหลาหัวใจน้องแก้มป่อง”

 

“..........” จางอูยองหลับตานับหนึ่งถึงสิบในใจ “ไม่มี” ท่องไว้ๆ ลูกค้าคือพระเจ้า และลูกค้าประจำของป๊า ยิ่งเป็นพ่อของพระเจ้า!

 

“งั้นเอาลูกเจ้าของร้านต้มแซ่บ”

 

“.........” อูยองนับสิบเอ็ดถึงยี่สิบในใจ “ไม่มี”

 

“จางอูยองรสต้มยำกุ้ง”

 

“เส้นเล็กเนื้อไม่เอาผักสามชามครับป๊า!!” พูดเองเออเองแล้วก็เดินไปเลย

 

 

สามหนุ่มพร้อมใจหัวเราะจนตัวงอ แทคยอนขำจนฟันยื่น คือมันก็สนุกไปอีกแบบ กวนใครแกล้งใครก็ไม่สนุกเท่าจางอูยองแล้วล่ะ สองคนนี้ถ้าคบกันวันๆก็คงมีสีสันดี

 

 

จางอูยองวางชามก๋วยเตี๋ยวลงตรงหน้าไอ้แกงค์หน้าม่อจนน้ำซุปแทบหก ตวัดสายตาเขียวปั๊ดไปให้ไอ้ตัวแกนนำแล้วเดินไปหาป๊าที่ยืนลวกเส้นก๋วยเตี๋ยวอยู่ ไม่สนใจสายตากวนประสาทที่ไอ้ผู้ชายผมสีทองส่งมาให้ อยากจะให้รีบๆกินแล้วก็รีบๆกลับไปซะที มาทุกวันแบบนี้มันไม่เบื่อกันหรือยังไง กระเพาะอาหารผูกขาดอาหารมื้อเที่ยงเป็นก๋วยเตี๋ยวร้านนี้ไปแล้วหรือ มาก็ชอบมอง ชอบล้ออยู่ได้ อูยองอยากจะเอาน้ำซุปราดหน้าหล่อๆนั่นให้มันพองจนเสียโฉมนัก

 

ขณะที่อูยองขายก๋วยเตี๋ยวให้ลูกค้าคนอื่นๆ นิชคุณก็ยังมองที่ร่างเล็กไม่วางตา ทั้งเคี้ยวทั้งมอง เวลาอีกคนเดินสะดุดขาตัวเองเขาก็หัวเราะเบาๆจนอูยองหันมาค้อนให้

 

แอบเห็นหรอกน่า ว่าเขินกันน่ะ

 

 

เมื่อทานก๋วยเตี๋ยวจนหมดแล้ว สามหนุ่มก็เรียกเก็บเงิน ลูกชายเจ้าของร้านก็เดินหน้างอมาที่โต๊ะ

 

 

“สามพันแปดร้อยวอน!”

 

 

นิชคุณควักขึ้นมาจ่ายสี่พันวอน อูยองรับไปก่อนจะเดินเอาไปให้พ่อซึ่งเป็นเจ้าของร้านและเป็นคนถือเงิน นิชคุณจะเลี้ยงอาหารกลางวันเพื่อนเสมอ แต่มีข้อแม้ว่าต้องเป็นร้านก๋วยเตี๋ยวนี้เท่านั้น ถ้าแทคยอนกับจุนซูจะไปกินที่อื่น พวกนั้นก็ต้องจ่ายเอง ส่วนตัวเขาก็มาทานมื้อเที่ยงที่นี่ทุกวัน

 

ร่างเล็กเดินหน้ามุ่ยกลับมาอีกครั้งพร้อมเงินทอนในมือ มือเล็กๆยื่นเงินมาให้ตรงหน้า ใบหน้ากลมหันไปมองทางอื่นโดยไม่สนใจกันแม้แต่น้อย นิชคุณจึงรับเงินทอนนั้นมา

 

 

หมับ!

 

 

 

“นี่! เอาไปแต่เงินสิ ปล่อยมือเดี๋ยวนี้นะ!” อูยองหันหน้ากลับมาด่า เมื่อมือตัวเองถูกกุมเอาไว้ แถมสลัดยังไงก็ไม่หลุด ไอ้ตัวต้นเหตุก็นั่งยิ้มอยู่ได้ กวนประสาทชะมัด!

 

“มือนิ่มจัง”

 

“ไอ้บ้า! ปล่อยนะเว้ย อยากตายเรอะ!” อูยองพยายามสะบัดออกแต่ไม่เป็นผล ไม่ทราบว่ามือไอ้ผมทองนี่มันแปะกาวไว้รึไง! แล้วแม่งนั่งยิ้มอยู่ได้ ลูกค้าในร้านก็เริ่มมองมากันแล้ว บางคนก็คงจะเห็นจนชินตา เพราะมีครั้งไหนบ้างที่นิชคุณจะมาสั่งก๋วยเตี๋ยวเฉยๆแล้วไม่ลวนลามจางอูยอง

 

“ถ้าไม่ปล่อย ฉันจะชกนายปากแตกแน่ นิชคุณ!”

 

“ลองชกสิ ฉันจะจูบนายจนปากแตกเลย จางอูยอง!”

 

 

 

ฮึ๊ยยยยยยยยยยยยยยยย..!! โมโหแล้วนะเว้ย เดี๋ยวพ่อยกเก้าอี้ไม้ฟาดหน้าเลยนี่ แม่งยิ้มอยู่ได้ รำคาญลูกตาชะมัด มีความสุขนักรึไงที่ได้แกล้งกันให้อับอายขายขี้หน้า

 

 

 

“อาอูด้ง รับออเดอร์โต๊ะสามด้วย” เหมือนระฆังช่วยชีวิต จางอูยองสะบัดมืออกแล้วเดินหนีไปทันที

 

“ฝากเก็บจานโต๊ะนี้ด้วยนะป๊า..” หันไปบอกคนเป็นพ่อ ก่อนจะ