.
 
 
.
 
 
.
 
 
.
 
 
 

Title :: ดวงใจ จอมราชันย์

Status :: Long Fiction.. HBD for Wooyoung [2011.04.30]

Author :: kumameaw

Beta-Reader :: Shin-Dragon

Fandom :: 2PM

Paring :: Nichkhun x Jang Wooyoung

Gente :: Dark Romance

Rate :: PG – 13

Theme song :: Timeless – Xiah Junsu ft.Jang ri in 

 

 

 

Note :: มาแล้ว ฟิคพีเรียดย้อนยุคสไตล์ภาษาห้วนๆห่ามๆของเรา คิดถึงท่านอ๋องน้อยกันมั้ยคะ ตอนนี้ก็น่ารักน่าเอ็นดูตามเคยค่ะ และทั้งหมดในฟิคเรื่องนี้เราสมมุติขึ้นนะคะ

 

 

ดวงใจ จอมราชันย์ 

ภาคปฐมบทยอดดวงใจ  

ตอน  องค์ประกันแห่งธารดารา  ๔ 

 

 

 

ท่านอ๋องน้อยขยับกายและพลิกตัวอย่างสะลึมสะลือ รู้สึกถึงอาการปวดหนึบบนศีรษะราวกับถูกหินขนาดใหญ่กลิ้งทับ ร่างน้อยพลิกหงายกายมองเพดานอย่างเลื่อนลอย เตียงนอนหนานุ่มถูกม่านบางเบากั้น ดวงตาใสแจ๋วกวาดมองไปรอบๆและรู้สึกว่า ในห้องนี้จะโอนเอนเพียงเล็กน้อยบ่งบอกว่า ตนไม่ได้เดินทางอยู่บนผืนดิน

 

 

“มินอา..มินอาเจ้าอยู่แถวนี้หรือไม่”

 

“เพคะท่านอ๋องน้อย ท่านอ๋องน้อยทรงฟื้นแล้วหรือเพคะ”

 

“เราเป็นอะไรไปหรือ ทำไมถึงได้รู้สึกปวดหัวเช่นนี้”

 

 

นางกำนัลสาวค่อยๆคลานเข่าเข้ามาใกล้เตียงนอน หยิบหมอนอิงตั้งขึ้นแล้วค่อยๆขยับกายอ๋องน้อยอูยองให้พิงแผ่นหลังลงไป

 

 

“เพราะอากาศที่ธารดารากำลังย่างเข้าสู่ฤดูหนาวเพคะ อากาศช่วงนี้เย็นนัก ท่านอ๋องน้อยของหม่อมฉันเลยป่วยขึ้นมาอย่างไรเล่าเพคะ อีกอย่าง ท่านอ๋องน้อยก็ทรงไม่เคยเดินทางรอนแรมต่างเมืองพระวรกายเลยอ่อนเพลียเป็นธรรมดา เมื่อสองวันก่อน หม่อมฉันปลุกเท่าไรก็มิทรงยอมตื่น และผิวกายก็ร้อนดั่งไฟสุม หม่อมฉันตกใจแทบแย่เลยนะเพคะ”

 

“เราขอโทษที่ทำให้เจ้าตกใจอีกครั้งนะมินอา แต่ตอนนี้เราอยู่ที่ใดกันหรือ เมื่อครู่เจ้าบอกว่าอากาศที่ธารดาราเย็นนัก แสดงว่าเราอยู่ในเขตแดนของธารดาราแล้วใช่หรือไม่”

 

“เพคะท่านอ๋องน้อย”

 

“แล้วใครพาเรามาที่ห้องนี้”

 

“ห้องนี้คือห้องบรรทมใหญ่บนเรือเพคะ”

 

“เรือ??”

 

“เพคะ เรากำลังเดินทางโดยเรือขนาดใหญ่ และคนที่พาท่านอ๋องน้อยขึ้นมาคือกษัตริย์นิชคุณเพคะ”

 

“...........”

 

 

 

กลีบปากบางเม้มแน่นเมื่อได้ยินนามของคนที่ตนเกลียด นิชคุณ! ชายผู้นั้นลงโทษเขาในแม่น้ำนั่น แล้วยังพูดจาหยาบโลนให้อูยองได้อาย แต่ยิ่งไปกว่านั้น ชายผู้นั้นเอาชนะเขาได้ทุกวิถีทาง ไม่ว่าจะทำอะไรจางอูยองก็พ่ายแพ้จนหมดรูป

 

 

“ท่านอ๋องน้อยยังปวดศีรษะอยู่หรือไม่เพคะ”

 

“เราปวดหัวนิดหน่อยน่ะมินอา แต่เราไม่อยากนอนอุดอู้อยู่ในนี้ เมื่อครู่เจ้าบอกว่าเราอยู่บนเรือขนาดใหญ่ เกิดมาข้ายังไม่เคยขึ้นเรือใหญ่เลยสักครา ข้าอยากออกไปชมทิวทัศน์นอกเรือยิ่งนัก”

 

 

 

นางกำนัลมินอาทำหน้าลำบากใจ เพราะรู้สึกว่าท่านอ๋องน้อยของนางเริ่มจะซุกซนแล้ว แต่ทว่า คำสั่งของกษัตริย์แห่งธารดารานั้นก็สำคัญยิ่งนัก

 

 

 

“แต่ฝ่าบาททรงรับสั่งว่า ให้ท่านอ๋องน้อยนอนพักอยู่แต่ในนี้ อย่าได้ออกไปโดนลมหรือไอน้ำด้านนอกนะเพคะ”

 

“เราหายแล้ว มินอา แม้แต่เจ้าก็หมดความจงรักภักดีต่อเราแล้วเช่นนั้นหรือ เพราะเราไม่ใช่ท่านอ๋องน้อยแห่งอาทิติยาแต่เป็นเพียงแค่ตัวประกันของพวกต่างเมืองใช่หรือไม่”

 

“ท..ท่านอ๋องน้อย หาเป็นเช่นนั้นไม่เพคะ หม่อมฉันยังจงรักภักดีต่อท่านอ๋องน้อย แต่ทว่า พระวรกายของท่านอ๋องน้อยก็สำคัญยิ่งนะเพคะ”

 

“เจ้าบอกว่าร่างกายเรานั้นสำคัญ แล้วจิตใจของเราไม่สำคัญหรืออย่างไร”

 

 

 

ท่านอ๋องน้อยผู้มีความเป็นเลิศเชิงวาจาวาทะ เอ่ยด้วยน้ำเสียงตัดพ้อจนนางกำนัลมินอานั้นรู้สึกผิด หัวใจนางเจ็บปวดกับวาทะเสียดแทงนั่นจนตัวสั่นและทำอะไรไม่ถูก และเหมือนมีระฆังดัง