.
 
 
 
.
 
 
 
.
 
 
 
 
พรุ่งนี้หมดเขตโอนเงินแล้วนะคร๊าบบบบบ
 
 
 
.
 
 
.
 
 
 
.
 
 
 

Title :: ดวงใจ จอมราชันย์

Status :: Long Fiction.. HBD for Wooyoung [2011.04.30]

Author :: kumameaw

Beta-Reader :: Shin-Dragon

Fandom :: 2PM

Paring :: Nichkhun x Jang Wooyoung

Gente :: Dark Romance

Rate :: PG – 13

Theme song :: Timeless – Xiah Junsu ft.Jang ri in 

 

 

 

Note :: วันนี้ยังไม่ค่อยมีอะไรมาก(หรา??) ทุกอย่างในเรื่องนี้คือสิ่งที่เราสมมุติขึ้นนะคะ แต่อูยองน่ารักคือเรื่องจริงที่สุดค่ะ แอร๊ยยยยยย (อวยตล๊อดดดด)

 

 

 

 

ดวงใจ จอมราชันย์ 

ภาคปฐมบทยอดดวงใจ  

ตอน  องค์ประกันแห่งธารดารา  ๒ 

 

 

 

ท่านอ๋องน้อยแห่งอาทิติยาที่เนื้อตัวเปียกมะลอกมะแลกกำลังรีบเดินนำเหล่านางกำนัลมายังตำหนัก เพราะเมื่อมาถึงวังหลวงท่านราชครูจุนซูที่ยืนรออยู่อย่างร้อนใจได้แจ้งว่าองค์ราชาแทคยอนทรงเรียกให้ท่านอ๋องน้อยเข้าเฝ้า และอ๋องน้อยอูยองรู้ดีว่าเรื่องอะไร ท่านราชครูมาดักรอหน้าประตูวังแบบนี้ เขาต้องโดนท่านพี่คาดโทษเป็นแน่ อูยองรู้สึกร้อนรุ่มยิ่งนัก และเหล่านางกำนัลต่างก็ร้องไห้สะอึกสะอื้นเพราะโทษครานี้คงไม่พ้นถูกประหาร อูยองตั้งใจจะกลับไปตำหนักของตนก่อนเพื่อที่จะผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าอาภรณ์ที่เปียกน้ำ อย่างน้อยเขาอาจจะทูลท่านพี่ว่าแค่ไปเล่นนอกวังและไม่ได้เจอเหตุการณ์ร้ายแรงแต่อย่างใด แต่ทว่าทันที่เปิดประตูห้องบรรทมในตำหนัก อ๋องน้อยอูยองก็แทบเข่าทรุดลงตรงนั้น

 

 

“ท่านพี่!”

 

“........”   ร่างกำยำของกษัตริย์หนุ่มแห่งอาทิติยานั่งหน้าเคร่งขรึมอยู่บนเตียงนอนขนาดใหญ่ของอ๋องน้อยผู้น้อง ทำเอาคนมองต่างขนลุกไปตามๆกัน เหล่านางกำนัลที่ติดตามอ๋องน้อยก้มหัวร้องไห้ตัวสั่นจนหน้าผากติดพื้น

 

“ถวายพระพรท่านพี่”  ถึงกระนั้นอ๋องน้อยอูยองก็ยังประคองสติเอาไว้มั่น แม้แขนขาจะสั่นไปแล้วก็ตาม

 

“ไปเปลี่ยนอาภรณ์ให้เรียบร้อย แล้วออกมาพบพี่!”

 

“แต่ท่านพี่เจ้าคะ....”

 

“พี่จะนั่งรอน้องตรงนี้”  ถือเป็นประกาศิตเด็ดขาดที่บอกกลายๆว่าอ๋องน้อยแห่งอาทิติยาห้ามขัดคำสั่ง

 

 

กษัตริย์หนุ่มเบือนหน้าไปอีกทางเพียงเพราะไม่อยากสบตาที่รื้นน้ำของอนุชา จนร่างน้อยเดินเข้าห้องแต่งตัวนั่นแหละ ร่างสูงจึงถอนหายใจออกมา

 

มิได้อยากจะต่อว่าให้รังงอน แต่ที่ร้อนรุ่มหัวใจอยู่ตอนนี้คือ ข่าวร้ายที่ต้องแจ้งแก่ยอดดวงใจ

 

 

เมื่อท่านอ๋องน้อยเดินก้มหน้าออกมาจากห้องทรง มือน้อยประสานกันอยู่ช่วงเอวก่อนจะก้มคำนับพระเชษฐาอีกครั้ง แทคยอนโบกมือไล่บรรดานางกำนัลและเหล่าองครักษ์ที่รอรับผิดออกไปจากห้อง

 

 

“พวกเจ้าออกไปเถอะ ข้ารู้ว่าพวกเจ้าทำไปเพราะคำสั่งของท่านอ๋องน้อย”

 

“ขอบพระทัยฝ่าบาท”

 

 

เมื่อคนอื่นออกไปนอกห้องบรรทมแล้ว กษัตริย์หนุ่มเอื้อมมือไปรั้งข้อมือน้อยๆที่สั่นระริกให้ร่างน้อยเข้ามาหาและนั่งลงข้าง มือหนาประคองแก้มนิ่ม เชยขึ้นให้เงยหน้ามาสบตาที่ดุดัน

 

 

“น้องขอโทษที่ฝ่าฝืนคำสั่งเจ้าค่ะ”

 

“น้องเกือบทำพี่เกือบหัวใจวายตายแล้วรู้หรือไม่ ทำไมถึงได้ออกไปนอกวัง แล้วยังไปขี่ม้าแบบนั้น น้องยังขี่ม้าไม่เก่งดี หากเป็นอะไรขึ้นมา พี่จะทำยังไง”

 

“ท่านพี่โปรดลงอาญาน้องเถิดเจ้าค่ะ”

 

แทคยอนส่ายหน้าไปมาและยิ้มให้น้องน้อยอย่างเอ็นดู “ลงอาญาน้อง ก็เหมือนทำร้ายดวงใจตัวพี่เอง”

 

“แต่..”

 

“ลืมเรื่องนี้เสียเถิด พี่มีเรื่องสำคัญกว่านี้นักจะบอกให้น้องรู้”

 

“เรื่องอันใดหรือเจ้าคะ”

 

 

แทคยอนรั้งร่างน้อยเข้ามาสู่อ้อมกอด จับศรีษะน้องรักซุกลงอกกว้างเพื่อหลบซ่อนแววตาเจ็บปวด ลูบหัวลูบหลังน้องรักเบาๆ