[Fic] Deeply Confessions : 21_END

posted on 17 Dec 2010 22:51 by secrecy-time in DeepLyConfessions
.
 
 
.
 
 
.
 
 
 

Title :: Deeply Confessions

Status :: Chapter 21 [END]

Author :: kumameaw

Beta reader :: Shin-Dragon

Fandom :: 2PM

Paring :: Unknow(?)

Genre :: Against / Dark comedy

Rate :: R

 

 

 

Note :: 1.เอิ่ม...มันจบแล้วนะ จบแล้วจริงๆ  2.มันมีตอนพิเศษด้วยนะ แต่อยู่ในเล่มนะจ๊ะ ไม่ลงในนี้นะ   3.ใครชอบจบแบบนี้ก็โอเค อ่านแค่นี้ แค่ถ้าใครชอบจบอีกแบบ ซาบซึ้งซึนๆบ้าๆบอๆก็..ในเล่มนะจ๊ะ ตอนพิเศษมันฟินาเล่มาก(?)

 

 

 

คำเตือน! :: ฟิคเรื่องนี้เป็นฟิคอิงวง(2PM) และผู้แต่งใช้ภาษารุนแรงทำร้ายจิตใจตัวละครมาก ถ้าคุณไตร่ตรองดีแล้วว่า คุณรับได้ที่ศิลปินที่คุณรักจะโดนว่าร้ายในทางฟิคชั่นไม่ใช่ชีวิตจริง ก็ขอให้สนุกกับจินตนาการของเรา แต่ถ้ารับไม่ได้ และยังแยกแยะไม่ออกระหว่างเรื่องจริงกับจินตนาการก็ปิดเรื่องนี้ไปเถอะ เราเตือนคุณแล้ว

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

เมื่อไรสิ่งที่กั้นขวางระหว่างหัวใจ มันจะสิ้นสุดไปเสียที 

 

 

 

ร่างสูงโปร่งในชุดนอนขยับกายไปมาบนเตียง ลำแขนวาดออกไปหวังจะสวมกอดร่างนุ่มนิ่มที่ตระกองกอดถ่ายทอดความอบอุ่นให้ทั้งคืน แต่ทว่ากลับพบเพียงความว่างเปล่า..  เปลือกตาเปิดขึ้นมาและกวาดมองไปรอบห้อง ทุกอย่างในกรอบสายตายังคงปกติยกเว้นหัวใจเขาที่กระตุกวูบเพียงแค่คนในอ้อมกอดหายไป

 

นิชคุณรีบลุกขึ้นจากเตียงแล้วออกไปจากห้องนอนของตนเองอย่างรวดเร็ว เขาตื่นสายทั้งๆที่วันนี้ก็มีงานแท้ๆ หรือเมื่อคืนเขาอาจจะหลับสบายเกินไป ได้นอนกอดคนที่ตนเองรัก ได้ครอบครองทุกสิ่งทุกอย่างของจางอูยอง นิชคุณมีเวลาอีกยี่สิบนาทีที่จะต้องเตรียมตัวออกไปทำงาน แต่เขาไม่สนใจ เขาอยากจะเจอหน้า อยากกอด อยากปลอบประโลม และอยากพูดความในใจทุกสิ่งทุกอย่างให้อูยองฟังทันทีที่น้องตื่น แต่ทว่าตอนนี้กลับไม่มีอูยองแล้ว

 

 

“ชาน!! ใจเย็นๆ”

 

 

เป็นจุนโฮกับจุนซูที่รีบมารั้งน้องชายตัวโตเอาไว้ก่อนจะถลาปล่อยหมัดเข้าใส่นิชคุณ ร่างสูงมองมาที่คนที่อยู่ในที่นี้อย่างงงๆ เมมเบอร์ทั้งสามคนทำหน้าซีเรียสใส่โดยเฉพาะน้องเล็กของวงที่ทำสายตาราวกับอยากจะฆ่าเขาเสียเต็มประดาแต่ถึงอย่างนั้นแววตาของน้องเล็กก็คลอไปด้วยน้ำตา

 

 

“เกิดอะไรขึ้น?”  นิชคุณพยายามถามอย่างใจเย็นแม้ว่าตอนนี้จิตใจกำลังร้อนรุ่มแล้วก็ตาม

 

“เราต่างหากที่ต้องถามนาย ว่ามันเกิดอะไรขึ้น”  จุนซูถามกลับ

 

“ไม่ต้องถามแล้วมั้งฮยอง! หลักฐานก็บอกอยู่แล้ว”  ชานซองตะโกนขึ้น และดูเหมือนจะไม่สนใจอะไรใครแล้ว

 

“ชาน..” จุนโฮปรามขึ้น

 

“นี่มันอะไร? พี่บอกพวกผมมานะนิชคุณ! ทำไมเสื้อยืดตัวโปรดของอูยองถึงได้มีสภาพเป็นแบบนี้!!!”

 

 

นิชคุณเบิกตากว้าง มองเสื้อยืดที่ไม่คงเหลือสภาพที่เรียกกันว่าชิ้นดีในมือชานซอง มันมาอยู่ในมือของมักเน่ได้ยังไง ในเมื่อเขาทิ้งไปแล้ว

 

 

“พี่ทำอะไรอูยอง! ทำไมอยู่ดีๆหมอนั่นก็มานั่งร้องไห้ละเมอราวกับคนบ้า ฮึก.. แถมยังรีบเก็บกระเป๋าจะหนีออกจากที่นี่ ฮึก..พี่ทำอะไรเหรอนิชคุณ!! ทำไม อูยอง..ฮึก..อูยองไปแล้ว!!”

 

 

ฮวางชานซองกำคอเสื้อชายหนุ่มทั้งเขย่าทั้งตะโกนราวกับคนบ้า จุนโฮและจุนซูจึงมาช่วยกันสองคนนี้ให้ห่างจากกันเพราะไม่อยากให้เรื่องบานปลายไปมากกว่านี้

 

 

“จุนโฮ พาชานซองมันไปสงบสติอารมณ์ในห้อง เดี๋ยวพี่จะอธิบายเรื่องทั้งหมดเอง”  จุนซูที่เป็นผู้ใหญ่สุดและอารมณ์เย็นสุดพูดขึ้น จุนโฮพยักหน้าพลางลากชานซองให้ออกจากห้องรับแขกของบ้านแล้วเข้าห้องไป

 

 

นิชคุณใช้แรงที่เหลืออยู่พยุงตัวเองไปนั่งลงบนโซฟา จุนซูเดินตามไปนั่งข้างๆกัน

 

 

“นายต้องไปทำงานก่อน”

 

“ผมไม่ไป”

 

“อย่าเอาเรื่องส่วนตัวไปปนกับเรื่องงาน นี่คือกฏ นายต้องไปทำงานก่อน ไม่งั้นเรื่องนี้จะถึงหูจินยองฮยอง”

 

 

นิชคุณรู้ว่าพี่ชายคนนี้ของพวกเขาพูดจริง ดูจากสีหน้าและฟังจากน้ำเสียงที่จริงจังเย็นเยียบ แต่จะให้เขาเอาสมาธิที่ไหนไปทำงาน ในเมื่อคนที่เขาอยากจะเจอหายไปไหนก็ไม่รู้ แถมชานซองยังมาพูดแบบนั้นอีก เรื่องราวมันยังไม่เคลียร์แบบนี้ เขาไม่มีกระจิตกระใจจะไปทำงานแน่ๆ

 

 

“ผมจะไม่ไปไหน ถ้ายังไม่รู้ว่าอูยองอยู่ไหน”  และนิชคุณก็คือนิชคุณ ถ้าไม่ได้อย่างใจต้องการแล้วเขาก็ดื้อหัวชนฝาเช่นกัน

 

 

จุนซูถอนหายใจยาว ก่อนจะหันมาพูดกับชายหนุ่มที่มีใบหน้าหล่อเหลาแต่แววตากลับหมองเศร้าและเคร่งเครียด

 

 

 

“อูยองอยู่ที่สนามบิน” 

 

“อะไรนะ!!?!”

 

“ฟังฉันก่อน..”  จุนซูบีบไหล่หนาให้ใจเย็นก่อนจะเริ่มพูดต่อ

 

“น้องจะบินไปอเมริกาก่อนเราพร้อมมินแจฮยอง อีกห้าชั่วโมงเครื่องจะออก น้องไม่อยากอยู่ที่บ้านเลยยอมไปรอที่นั่น ตอนแรกเราจะไม่ยอมแต่สภาพของอูยองเมื่อเช้า....”  จุนซูเงียบระงับความโกรธแต่ก็ต้องพูดต่อ “จุนโฮเปิดประตูห้องเข้าไปเจออูยองกำลังเก็บเสื้อผ้า เลยตะโกนเรียกทุกคนเข้าไปดู พอแทคยอนหรือชานซองจะเข้าไปแตะตัวและถาม อูยองก็สะดุ้งตกใจพร้อมทั้งปัดมือพวกเราออกแล้วยังตะโกนว่า –อย่าเข้ามาใกล้ ผมมันสกปรก- ซ้ำๆอยู่แบบนี้เหมือน...เหมือนคนกำลังเสียสติ”

 

“........................” 

 

“แต่ด้วยความที่พวกเราตัวโตกว่า แทคยอนจึงกอดปลอบอยู่ตั้งนานกว่าน้องจะอ่อนลง เราถามอะไรก็ไม่ตอบ มีแต่ละเมอว่าจะไปจากที่นี่ พวกเราเครียดกันมาก และนายจะว่าพวกฉันมั้ย เพราะคนที่พวกฉันสงสัยคนแรกก็คือนาย เพราะเมื่อคืนน้องนอนกับนาย”

 

“..............................”  นิชคุณพยักหน้าช้าๆ เพราะสิ่งที่จุนซูสงสัยนั่นเป็นจริง

 

“แล้วอูยองก็ร้องไห้อย่างหนัก ชานซองทั้งเขย่าทั้งร้องเรียกชื่อ แต่ก็ไม่ตอบเลย เหมือนคนที่อยู่ต่อหน้าพวกเราไม่ใช่..จางอูยอง.. ชานซองมันก็พลอยร้องไห้ไปด้วยที่เห็นพี่ชายมันเป็นแบบนั้น แล้วแทคยอนก็เลยเลิกเสื้ออูยองขึ้นแม้น้องจะกำลังดิ้นหนีเอาเป็นเอาตาย..แล้วพวกเราก็เจอ...นั่นแหละ นายเป็นคนทำหรือ? นายทำแบบนั้นกับน้องชายที่นายรักนักรักหนาเหรอนิชคุณ?”

 

“......................” 

 

 

 

นิชคุณหน้าชาตัวชาราวกับถูกตบอย่างแรง คำกล่าวหาของคิมจุนซูมันกระแทกใจจนแหลกละเอียด ความผิดพลาดในจิตใจ คำสารภาพที่อยู่ก้นบึ้ง มันวิ่งแล่นขึ้นมาจุกอยู่ในลำคอ ทั้งๆที่วันนี้ นิชคุณตั้งใจจะพูดทุกอย่างกับจางอูยอง จะบอกออกไปในสิ่งที่เก็บไว้มานาน แต่ทว่ามันกลับสายเกินไปและอาจจะเอากลับคืนมาอีกไม่ได้

 

 

“พ..พี่..ผมรัก..”

 

“พวกฉันรู้ว่านายรักอูยอง แต่ฉันไม่เข้าใจว่าอะไรมันสั่งให้นายทำกับคนที่นายรักแบบนั้น”

 

 

 

..ก็ความรักอีกนั่นแหละ.. 

 

ความรัก..มันสามารถเป็นตัวขับเคลื่อนให้คนเราเกิดอารมณ์ได้หลากหลาย ทั้งหวง ห่วง หึง โมโห เศร้า หรืออีกมากมาย ล้วนแล้วต่างเกิดจากความรักที่เรามีให้กับคนคนหนึ่งทั้งนั้น.. กับคนที่เรารัก

&nb