[Fic] Deeply Confessions : 20

posted on 11 Dec 2010 19:51 by secrecy-time in DeepLyConfessions
.
 
 
.
 
 
.
 
 
* open with FireFox or Chrome only!  TT____TT
 
 
 
 
 

Title :: Deeply Confessions

Status :: Chapter 20

Author :: kumameaw

Beta reader :: Shin-Dragon

Fandom :: 2PM

Paring :: Unknow(?)

Genre :: Against / Dark comedy

Rate :: R

 

 

 

Note :: 1.หลุดออกจาทรูสตอรี่อย่างแรง อ่านแล้วอย่าเกร็ง  2.เหมี่ยวจำเป็นต้องตัดบางฉากออกไปไว้ในเล่ม เพราะยังไม่อยากปิดบล็อกนี้อย่างถาวรค่ะ TTATT เพราะงั้นตอนนี้จะสั้นมาก 3.จางอูยอง แม่ขอโทษ ฮืออออออ(????)

 

 

คำเตือน! :: ฟิคเรื่องนี้เป็นฟิคอิงวง(2PM) และผู้แต่งใช้ภาษารุนแรงทำร้ายจิตใจตัวละครมาก ถ้าคุณไตร่ตรองดีแล้วว่า คุณรับได้ที่ศิลปินที่คุณรักจะโดนว่าร้ายในทางฟิคชั่นไม่ใช่ชีวิตจริง ก็ขอให้สนุกกับจินตนาการของเรา แต่ถ้ารับไม่ได้ และยังแยกแยะไม่ออกระหว่างเรื่องจริงกับจินตนาการก็ปิดเรื่องนี้ไปเถอะ เราเตือนคุณแล้ว


 

 

 

 

 

  


 

 

 

เมื่อไรจะเข้าใจ.. เมื่อไรจะรักกัน..? 

 

 

 

จางอูยองเก็บงำความสงสัยทั้งหมดไว้ในอกจวนแทบจะระเบิด เรื่องที่เพิ่งรู้มาไม่นานมานี้เขาอยากจะรู้มันเสียเดี๋ยวนี้เลย เรื่องการเปลี่ยนตัวรายการวาไรตี้นั่น ทำไมวิคทอเรียถึงบอกว่าเขาถูกเปลี่ยนตัวกระทันหันแล้วกลายเป็นนิชคุณแทน ทั้งๆที่ผู้ชายคนนั้นงานยุ่งมากที่สุดในวงแล้ว แล้วดูเหมือนว่าจะไม่ค่อยมีใครรู้เรื่องนี้ด้วยซ้ำ ทำไมกัน? เพราะจางอูยองไม่มีคุณสมบัติพอที่จะได้รับงาน หรือเพราะเขาป่วยอยู่ช่วงนั้นกันแน่

 

ถ้างั้นคนที่น่าจะรู้เรื่องพวกนี้น่าจะเป็นประธานบริษัทไม่ก็ผู้จัดการส่วนตัวเขา แต่มินแจฮยองกลับไม่ได้บอกอะไรเขาเลย อูยองแอบเหลือบมองเสี้ยวหน้าของผู้ชายที่นั่งอยู่ข้างๆตนเองอย่างครุ่นคิด หลังจากที่นิชคุณไปดึงเขาออกมาจากวิคทอเรียได้ ร่างสูงก็นั่งนิ่งไม่พูดไม่จามาตลอดทาง ตอนนี้พวกเขาจะแวะเข้าบริษัทเพราะมินแจจะต้องไปทำผลรายการของตารางวันนี้ส่งจินยองปาร์ค ถึงตอนนั้นอาจจะเป็นโอกาสดีที่เขาจะขอเข้าไปถามความจริง

 

 

“จะไปไหน?”

 

 

เมื่อมาถึงบริษัทแล้วอูยองทำท่าจะเดินตามมินแจไปโดยไม่ยอมแยกไปกับนิชคุณและจุนโฮ ทำให้คนพี่ถึงกับแปลกใจและดึงแขนเอาไว้ อูยองหันกลับมามองแล้วรีบสะบัดแขนออกโดยเร็ว

 

 

“ผมจะไปหาจินยองฮยอง”

 

“ไปทำไม?”

 

“ผมมีเรื่องจะถามพี่เขา...หลายเรื่อง!”

 

“ฉันจะไปด้วย..” พูดจบก็หันมาทางจุนโฮ “จุนโฮ นายไปหาพวกนั้นก่อนเลย และบอกพวกนั้นด้วยว่า พี่กับอูยองอาจจะไม่ตามไป”

 

 

 

ยังไม่ทันให้ฝ่ายใดได้ตั้งตัว นิชคุณก็ลากจางอูยองไปที่ลิฟต์แล้วพากันเข้าไปในลิฟต์ในทันที

 

 

เมื่ออยู่ในห้องสี่เหลี่ยมแคบๆขณะที่ลิฟต์กำลังเลื่อนขึ้นไปชั้นบนสุดของอาคาร จางอูยองหลบไปยืนห่างๆจากตัวนิชคุณจนหลังแทบจะจมลงสู่ผนังที่ทำจากเหล็กนั่นพร้อมทั้งส่งสายตาไม่ไว้วางใจมาให้ นิชคุณก้าวขาเข้าหาพร้อมยกยิ้มมุมปาก

 

 

“มีธุระสำคัญขนาดนั้นเลยหรือไง”

 

“มันสำคัญมาก ผมแค่อยากรู้เรื่อง....”

 

“...เรื่อง?”

 

“เรื่องการถูกเปลี่ยนตัว”

 

 

 

กิ๊ง!~

 

 

สัญญาณจากลิฟต์ดังขึ้นบ่งบอกว่ามาถึงจุดหมายปลายทางอูยองกำลังจะเบี่ยงตัวหลบและเดินออกไปแต่ทว่านิชคุณกลับใช้แขนทั้งสองข้างกางกั้นไม่ให้อีกคนไปไหน

 

 

“พี่คุณ หลีกไปนะ”

 

“...........”

 

 

ชายหนุ่มไม่ใช่แค่ไม่ฟัง กลับขยับตัวเข้ามาใกล้ๆจนร่างกายแนบชิดมองไม่เห็นช่องว่าง และนิชคุณก็ไม่ได้หวาดกลัวแววตาโมโหที่อีกคนตวัดขึ้นมามองด้วยซ้ำ แถมเขายังหัวเราะเบาๆให้กับท่าทางเหล่านั้นของอูยอง ยิ่งฮึดฮัดทุรนทุรายแบบนี้ยิ่งอยากจะแกล้ง นิชคุณปรับแววตาให้เรียบนิ่งเมื่อในใจมันร่ำร้องเตือนว่า น้องกำลังจะไปพบประธานบริษัทเรื่องอะไร

 

ความลับข้อนี้มันกำลังถูกแหวกออก เขาไม่อยากให้ใครได้ล่วงรู้ไปมากกว่านี้แล้ว นิชคุณแอบโมโหวิคทอเรียอยู่นิดๆที่เธอไปเผลอรู้เรื่องนี้ได้ยังไงแถมยังเอามาบอกจางอูยองคนที่นิชคุณไม่อยากให้รู้มากที่สุดอีก และท่าทีที่สนิทสนมกันอย่างรวดเร็วนั่น! มันน่าโมโหสิ้นดี

 

 

“พี่คุณ ปล่อยผมนะ!”

 

 

แต่นิชคุณกลับไม่ฟัง

 

เมื่อไม่มีคนเข้าออกจากลิฟต์ ประตูมันจึงปิดลงอีกครั้ง และเลื่อนลงไปแสตนด์บายยังชึ้นหนึ่งอัตโนมัติ จางอูยองเดือดขึ้นเป็นเท่าตัวเมื่ออีกคนเอาแต่ใจไม่ยอมให้เขาออกไปจนตอนนี้มันลิฟต์มันลงมายังชึ้นหนึ่งแล้ว อูยองใช้โอกาสที่มีคนรอลิฟต์อยู่ข้างนอกรีบถอยห่างออกจากนิชคุณแล้ววิ่งออกไป แต่นิชคุณกลับไวกว่ารีบตามไปคว้าเข้าที่ต้นแขนและออกแรงทั้งหมดลากจางอูยองออกมานอกตัวอาคาร

 

 

“หยุดดิ้นเดี๋ยวนี้นะ! ถ้าไม่อยากเป็นข่าว”

 

 

น้ำเสียงเย็นเยียบข่มขู่อูยองจนหยุดชะงัก เขารู้ดีว่าพี่ชายคนนี้เอาจริงและข่าวที่ว่าก็ไม่ใช่ข่าวตามทีวี อินเตอร์เน็ตอะไรทำนองนั้น แต่หมายถึงข่าวซุบซิบในบริษัทนี้ต่างหาก อูยองยังไม่อยากให้ใครรู้อะไรทั้งนั้น ความลับเรื่องที่เขารักนิชคุณที่เขาอุตส่าห์เก็บไว้ตั้งนานจะมาพังไม่ได้เด็ดขาด เขาจึงยอมเดินตามแรงจูงของอีกฝ่ายไป นิชคุณโบกมือเรียกแท็กซี่แล้วจัดการยัดเขาเข้าไปนั่งก่อนแล้วตัวเองก็ตามเข้ามาติดๆ เมื่อพี่ชายเอ่ยบอกปลายทางแก่คนขับแล้วอูยองขมวดคิ้วขึ้นมาทันที

 

 

 

“เราต้องไปทานข้าวกับคนอื่นนี่ ทำไมพี่ถึงจะกลับบ้านล่ะ”

 

“พี่บอกจุนโฮไปแล้วว่า –เรา- อาจจะไม่ไป”

 

“ผมจะไป”

 

“เรามีเรื่องต้องคุยกันที่บ้าน”

 

“ผมไม่มีและผมก็ไม่ไปด้วย ทีผมจะไปคุยธุระกับจินยองฮยองพี่ยังไม่ให้ผมไปเลย แล้วทำไมผมต้องไปคุยกับพี่ที่บ้าน”

 

“เดี๋ยวนี้หัดต่อปากต่อคำจังเลยนะ คืนนั้นที่โดนสั่งสอนไปยังไม่เข็ดใช่ไหม”

 

“.............”

 

 

 

อูยองถลึงตาใส่อย่างเดือดดาลแต่นิชคุณกลับยกยิ้มมุมปากอย่างพึงพอใจที่ทำให้อีกฝ่ายไม่สามารถโต้กลับมาได้ และเขาก็คิดในใจด้วยความเหนือชั้นว่า ที่อูยองแสดงอาการออกมาแบบนี้ งั้นแสดงว่าคืนนั้นเจ้าตัวเล็กข้างๆนี่ไม่ได้เมาอย่างที่ปากบอกน่ะสิ เสียงครางหวานครั้งแล้วครั้งเล่า ร่ายกายที่ต่อต้านจิตใจจนตอบสนองการชักนำของเขาจนปลดปล่อยความสุขที่ล้นทะลักออกมาทุกหยาดหยด คืนนั้นจางอูยองเองก็สมยอมสินะ

 

 

“อยากลองดีอีกก็เอาสิอูยอง” 

 

 

คราวนี้นิชคุณพูดกระซิบเบาๆให้ได้ยินกันแค่สองคน แต่ทว่าคนฟังกลับนั่งตัวแข็งทื่อขึ้นมาทันที อูยองกำลังจะตะโกนขอให้คนขับจอดรถและเขาจะลงตรงนี้ ที่นี่ และเดี๋ยวนี้ แต่ทว่าสวรรค์ก็ไม่เคยเข้าข้างคนแพ้อย่างเขาเลยสักนิด รถจอดลงสนิทก็จริง แต่นี่มันคือจุดหมายปลายทางที่พวกเขาจะมา นิชคุณรีบจ่ายเงินค่าแท็กซี่แล้วรีบคว้าตัวเขาเอาไว้ทันที

 

คนตัวสูงออกแรงกึ่งลากกึ่งจูงอูยองเข้ามาในตัวอาคารและรีบเข้าไปยังลิฟต์เพื่อขึ้นไปยังชั้นบน อูยองยืนหอบหายใจแนบผนังลิฟต์เงยหน้ามองอีกคนอย่างกล้าๆกลัวๆ เขาคงไม่โดนทำโทษเหมือนอย่างคืนนั้นหรอกนะ ตอนนั้นเขาสามารถใช้ข้ออ้างมาบดบังอา