[Fic] Deeply Confessions : 18

posted on 28 Nov 2010 22:35 by secrecy-time in DeepLyConfessions
.
 
 
.
 
 
.
 
 
 

Title :: Deeply Confessions

Status :: Chapter 18

Author :: kumameaw

Beta reader :: Shin-Dragon

Fandom :: 2PM

Paring :: Unknow(?)

Genre :: Against / Dark comedy

Rate :: R

 

 

 

Note :: อิเหมี่ยวเริ่มพาทุกคน(ทั้งนักแสดงและคนอ่าน) ออกนอกโลกไปไกล ๕๕๕๕+ หมั่นไส้คนหล่อในงาน MAMA2010 หล่อทุกหน้า กล้องแพลนไปทีไรแม่งก็หล่อ *ดีดเถิก*

 

 

 

 

คำเตือน! :: ฟิคเรื่องนี้เป็นฟิคอิงวง(2PM) และผู้แต่งใช้ภาษารุนแรงทำร้ายจิตใจตัวละครมาก ถ้าคุณไตร่ตรองดีแล้วว่า คุณรับได้ที่ศิลปินที่คุณรักจะโดนว่าร้ายในทางฟิคชั่นไม่ใช่ชีวิตจริง ก็ขอให้สนุกกับจินตนาการของเรา แต่ถ้ารับไม่ได้ และยังแยกแยะไม่ออกระหว่างเรื่องจริงกับจินตนาการก็ปิดเรื่องนี้ไปเถอะ เราเตือนคุณแล้ว


-เมื่อมันไม่ดีขึ้น ก็ทำให้มันแย่ลงสุดๆไปเลย- 

 

 

 

 

ฮวางชานซองนั่งอยู่บนเก้าอี้โซฟาอีกด้านมองคนที่เขาพึ่งช่วยเหลือออกมาจากห้องพักของเจ้าตัว จางอูยองที่ตัวเล็กอยู่แล้ว ตอนนี้นั่งไหล่ลู่คอตกยิ่งทำให้ดูตัวเล็กลงไปอีก แทบไม่เหลือคราบไอดอลสัตว์ป่าที่แสนแข็งแกร่งดุดันเลยสักนิด ผิดกับเขาตอนนี้ที่โมโหเกรี้ยวกราดยิ่งกว่าสัตว์ป่าเป็นไหนๆ

 

อูยองยังนั่งก้มหน้าไม่พูดจา จนกระทั่งจุนโฮเดินไปรับโกโก้ร้อนจากทางโรงแรมที่เขาโทรสั่งเมื่อครู่มาให้อูยองแล้วก็ตาม แก้วโกโก้ร้อนที่มีไอควันจางๆก็ยังไม่ได้ถูกแตะต้องแม้แต่น้อย จุนโฮถอนหายใจหนักๆกับภาพที่เห็นก่อนจะนั่งลงข้างๆชานซองที่ตอนนี้กำลังพยายามควบคุมอารมณ์เดือดของตนเองเต็มที่ ชานซองเล่าให้ฟังบ้างแล้วในสิ่งที่ตนรู้มา และวันนี้หลังที่งานเสร็จเขากับชานซองจะต้องไปฟังเรื่องทั้งหมดจากอ๊กแทคยอน ตอนนี้เลยให้อูยองสงบจิตสงบใจก่อนแล้วค่อยว่ากัน เพราะยังไง งานที่อเมริกาครั้งนี้ก็สำคัญ

 

 

“ฉัน..พูดออกไปแบบนั้นได้ยังไง..”

 

 

อยู่ดีๆคนที่นั่งเงียบมาตลอดก็พึมพำราวกับละเมอออกมาอยู่คนเดียว จุนโฮกับชานซองหันไปดูต้นเสียงและมีความคิดที่ผุดขึ้นมาในใจว่า คนที่นั่งคอตกตรงหน้า..ยังมีชีวิตอยู่จริงหรือ?

 

 

“ฉัน...พ..พูดมันไปแล้ว..”

 

 

“ผมรักแทคยอนฮยอง!!”

 

 

“ไม่ใช่! แต่พูดไปแล้ว!! ไม่!!”

 

 

 

คำคำนี้แล่นไปแล่นมาในหัวพร้อมๆกับภาพของใบหน้าคมที่หมองลงแววตาสั่นไหวและตกใจกับสิ่งที่เขาตะโกนออกไป อูยองยกมือทั้งสองข้างมาทึ้งหัวตัวเองอย่างรุนแรงแล้วก็ตะโกนขึ้นมาอย่างบ้าคลั่ง ประโยคเดิมๆดังขึ้นเรื่อยๆพร้อมกับแรงทึ้งจากทั้งสองมือน้อยๆนั่นจนผมแทบจะหลุดร่วงติดมาด้วย ชานซองและจุนโฮรีบถลาเข้ามาช่วยด้วยความรวดเร็วและตกใจไม่แพ้กัน

 

 

“อูยอง! ใจเย็นๆสิอูยอง!”

 

 

ทั้งชานซองและจุนโฮพยายามตะโกนเรียกชื่อให้สติที่บ้าคลั่งของอูยองกลับมาสงบลงดังเดิม เมื่ออูยองดิ้นรนจนเหนื่อยก็นั่งหอบหายใจอย่างเหนื่อยอ่อนแต่กลับไม่มีน้ำตาไหลออกมาสักหยดเดียว ชานซองและจุนโฮอยากให้พี่ชายคนนี้ร้องไห้ออกมามากกว่า หากฝืนเก็บเอาไว้เดี๋ยวก็เป็นแบบเมื่อกี้อีก

 

 

จางอูยองกำลังจะเป็นบ้างั้นหรือ?

ทำไมอยู่ดีๆถึงได้เสียสติแบบนั้นกัน

 

 

“อูยอง ไปนอนพักก่อนไหม จะนอนที่นี่ก็ได้”

 

“.................”  ทำเพียงพยักหน้าตอบอย่างเลื่อนลอย

 

 

ชานซองอยากจะเดินไปยังห้องพักของนิชคุณเหลือเกิน แล้วจะถามอย่างจริงจังเลยด้วยว่าทำไมถึงได้ทำให้จางอูยองเป็นแบบนี้ แต่พอมาคิดอีกที นี่มันไม่ใช่เวลาเลย หากเขาบุ่มบ่าม มันอาจจะทำให้เรื่องบานปลายและแย่ลงกว่าเดิม

 

จุนโฮพยุงอูยองมายังเตียงนอนจากนั้นก็จัดการดูแลให้อีกคนได้นอนหลับพักผ่อน และนั่งเฝ้าอยู่ใกล้ๆกับชานซอง แทคยอนกับจุนซูบอกให้เขาสองคนดูแลอูยองให้ดี เพราะตอนนี้สองคนนั้นกำลังคุยกับนิชคุณ!

 

 

 

 

.

 

 

.

 

 

.

 

 

 

 

ห้องพักอีกห้องก็เต็มไปด้วยบรรยากาศที่เคร่งเครียดไม่แพ้กัน นิชคุณตอนนี้ประหนึ่งเป็นผู้ต้องหาก่อคดีร้ายแรงกำลังโดนสอบสวนจากกองสืบสวนสอบสวนอย่างเคร่งเครียด แรงกดดันมหาศาลถูกแผ่ออกมาจากเพื่อนและพี่ร่วมวงจนเย็นยะเยือก แต่ทว่าเขากลับไม่รู้สึกอะไรเลย จิตใจตายด้านจนความรู้สึกก็พลอยจะชาไปด้วย

 

ในจิตสำนึกตอนนี้มีแต่ใบหน้าที่หลากหลายอารมณ์ของจางอูยองเต็มไปหมด วกไปวนมาราวกับภาพหนังที่ฉายซ้ำ แต่ภาพแววตาใสแจ๋วที่มีแต่น้ำตาเอ่อล้นออกมานั้นจัดว่าเป็นภาพที่บาดใจนิชคุณที่สุด ยิ่งรู้ว่าสาเหตุมาจากตนเองก็ยิ่งรู้สึกปวดหนึบตรงหัวใจขึ้นมาทันที

 

คำพูดที่แทคยอนเล่าให้จุนซูฟัง ทั้งหมดทั้งมวลเกี่ยวกับเขาและอูยองทั้งสิ้น แทคยอนเล่าได้เป็นกลางมาก ไม่มีการเข้าข้างใคร แต่นิชคุณก็รู้ว่าความลับบางอย่างของเขา แทคยอนหรือแม้แต่ใครคนอื่นก็ยังไม่สามารถล่วงล้ำเข้ามาได้ เขาจงใจจะปิดมันไปจนวันตายดีไหมนะ

 

 

 

“คุณ ฉันถามจริง