[Fic] Deeply Confessions : 17

posted on 22 Nov 2010 01:29 by secrecy-time in DeepLyConfessions
.
 
 
.
 
 
.
 
 
วันนี้ exteen มันเอ๋อ ๕๕๕๕๕๕๕+
และเปลี่ยนเพลงประกอบใหม่ละ ไม่ค่อยเข้ากะฟิคเท่าไร คนแต่งอยู่ในห้วงของเพลงนี้พอดี อิน ๕๕๕..
 
 
 
 

Title :: Deeply Confessions

Status :: Chapter 17

Author :: kumameaw

Beta reader :: Shin-Dragon

Fandom :: 2PM

Paring :: Unknow(?)

Genre :: Against / Dark comedy

Rate :: PG – 18

 

 

 

Note :: รู้สึกผิดกับคนอ่านทุกคนแฮะ เพราะรู้สึกว่าแต่งตอนนี้ไป สมน้ำหน้านิชคุณไป แบบว่าอินเอง ๕๕๕๕+ (ยังมีหน้าไปบอกคนอื่นว่าอย่าอิน) ซอรี่นะคะ ตอนนี้มันมันส์มือไปหน่อย ฮ่าๆๆๆๆ

 

 

 

 

คำเตือน! :: ฟิคเรื่องนี้เป็นฟิคอิงวง(2PM) และผู้แต่งใช้ภาษารุนแรงทำร้ายจิตใจตัวละครมาก ถ้าคุณไตร่ตรองดีแล้วว่า คุณรับได้ที่ศิลปินที่คุณรักจะโดนว่าร้ายในทางฟิคชั่นไม่ใช่ชีวิตจริง ก็ขอให้สนุกกับจินตนาการของเรา แต่ถ้ารับไม่ได้ และยังแยกแยะไม่ออกระหว่างเรื่องจริงกับจินตนาการก็ปิดเรื่องนี้ไปเถอะ เราเตือนคุณแล้ว

 

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

คนที่ประกาศปาวๆว่าเกลียดคนอื่นแต่ใจกลับไม่ได้คิดแบบนั้น.. น่าเกลียดกว่าเสียอีก 

 

 

 

 

 

“แทคฮยอง จูบกับผม..ได้ไหม” 

 

 

เจ้าของชื่อก้มลงมองใบหน้าคนพูดด้วยอาการตกตะลึง แทคยอนไม่เข้าใจอยู่ดีๆน้องชายคนนี้ก็เคาะประตูรัวและแรงราวกับไปเจออะไรมา พอเขาเดินไปเปิด อูยองก็พรวดพราดผลักเขาเข้ามาจนยังไม่ทันได้ปิดประตูห้องด้วยซ้ำ แล้วยังยืนจับแขนเขาตัวสั่น แววตาใสแจ๋วเป็นประกายเพราะมีน้ำคลออยู่เต็มหน่วย จางอูยองเป็นอะไร เมื่อครู่นี้ยังเล่าเรื่องสนุกๆที่ได้ไปเที่ยวกับนิชคุณวันนี้ด้วยท่าทีร่าเริงอยู่เลย

 

 

“อูยอง?”

 

“จูบผม..เถอะนะ”

 

 

ทั้งแววตาที่สั่นระริก ทั้งน้ำเสียงที่ออดอ้อนแผ่วเบา มันช่างเชิญชวนเหลือเกิน แต่แทคยอนก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดี เขาจะจูบน้องได้ยังไง เมื่อยังไม่รู้ถึงเหตุผลที่จะให้จูบด้วยซ้ำ ถ้าจูบในฐานะพี่ชายเขาไม่ซีเรียสอยู่แล้ว เด็กหัวนอกอย่างเขาถือว่ามันไม่ผิด แต่เขาอยากรู้จริงๆ ว่าทำไมอยู่ดีๆเจ้าน้องชายคนนี้ถึงมาอ้อนให้เขาจูบแบบนี้

 

ในขณะที่พี่ชายตัวสูงยังยืนงงกับท่าทางของตนเอง จางอูยองตัดสินใจเอื้อมมือไปโอบรอบคอของแทคยอนแล้วค่อยๆรั้งให้ใบหน้าคมโน้มลงมาอย่างรวดเร็ว ริมฝีปากบางแตะกับริมฝีปากคนพี่ทันที ใบหน้าขาวเงยขึ้นเอียงรับสัมผัสที่ตนเองก่อขึ้น ช้าๆและยั่วเย้าจนพี่ชายเอื้อมมือไปโอบเอวเล็กนั่นเข้ามาแนบชิด

 

 

อูยองมองผู้ชายอีกคนที่ยืนอึ้งอยู่หน้าประตู

 

 

“พี่รั....” 

 

 

 

จะพูดอะไรงั้นหรือ..? พี่กำลังจะพูดอะไรนิชคุณ ไม่ทันแล้ว

 

 

แววตาที่เต็มไปด้วยความเสียใจ เจ็บปวด และทรมานของนิชคุณจางอูยองมองมันแทบไม่กระพริบ แม้ริมฝีปากของตนเองตอนนี้จะถูกผู้ชายคนอื่นครอบครองอยู่ แต่สายตาและจิตใจของเขากลับไม่ได้ละไปจากใบหน้าของนิชคุณเลย อูยองจูบแทคยอนอย่างที่นิชคุณจูบเขาไม่ผิดเพี้ยน ทั้งลิ้นชื้นที่รุกไล้ซึ่งกันและกันเขาก็ทำ แตกต่างตรงที่เขากับแทคยอนจูบกันด้วยความอ่อนโยน แต่กับนิชคุณมันเต็มไปด้วยความหยาบกระด้าง

 

 

นิชคุณเดินหันหลังจากไป ทันทีที่แผ่นหลังของอีกคนลับออกจากสายตา น้ำตาหยดแรกก็เอ่อไหลออกมาจากดวงตาทันที จางอูยองเกลียดตัวเองที่สุด เขาเลวมากแค่ไหนเขารู้ดี ให้พี่ชายที่ไม่รู้เรื่องมาจูบแต่ในใจกลับคิดถึงอีกคนที่คอยแต่จะทำร้ายกัน ทำไมเขาถึงเลวแบบนี้

 

 

“อูยอง..”

 

 

แทคยอนผละริมฝีปากออกมา นิ้วเรียวช่วยเกลี่ยหยดน้ำตาออกให้อย่างแผ่วเบา เขาพอจะรู้แล้วถึงเหตุผลที่ทำให้จางอูยองทำแบบนี้ จูบกับเขาอย่างลึกซึ้งแต่น้ำตากลับไหลอาบแก้มแบบนี้ คงไม่ต้องบอกก็พอรูว่าประชดใคร เขาหันกลับไปมองยังประตูหน้าห้องพักที่เปิดอยู่ ยิ่งทำให้เข้าใจมากยิ่งขึ้น แทคยอนหันกลับมายิ้มให้น้องชายบางๆ ตอนนี้อูยองกำลังทรมาน เขาไม่ควรจะดุด่าหรือซ้ำเติม แม้สิ่งที่อูยองทำมันจะไม่ถูกต้องก็ตาม หากเด็กคนนี้ไปทำกับคนอื่นที่ไม่ใช่กับเขา เรื่องราวมันจะเป็นยังไงกันนะ

 

 

 

“ผ..ผม..ฮึก ขอโทษ..”

 

“ร้องไห้ออกมาให้หมดก่อนค่อยพูดก็ได้ พี่ไม่ไปไหนหรอก”

 

“ฮือ...แทค..แทคยอนฮยอง..”

 

 

ทำไมพี่ชายคนนี้ถึงได้ดีกับเขานักหนา มันยิ่งทำให้เขารู้สึกผิดมากขึ้นอีกพันเท่ากับสิ่งที่เขาทำลงไปเมื่อครู่ อูยองอยากให้แทคยอนต่อว่าเขาบ้างที่เขารบเร้าให้ทำในสิ่งที่ไม่ถูกไม่ควร แต่ไม่เลย แทคยอนกลับไม่ว่าอะไร คอยลูบหัวด้วยรอยยิ้มอบอุ่นบางๆแถมยังช่วยประคับประคองเขาที่กำลังร้องไห้สะอึกสะอื้นไปนั่งลงบนโซฟาอีกต่างหาก

 

 

จางอูยองเกลียดตัวเองขึ้นมาอีกแล้ว

 

 

 

“ที่จูบพี่เมื่อครู่ เพราะประชดนิชคุณใช่ไหม?”

 

“............”  อูยองพยักหน้าทั้งน้ำตา

 

“แล้วถ้าคนที่อยู่ในห้องพี่ตอนนี้เป็นคนอื่น อูยองจะทำแบบนั้นไหม”

 

“...ม...ไม่รู้..มันคิดอะไรไม่ออก ฮึก..”

 

 

 

ใช่จางอูยองคิดอะไรไม่ออกเลย นอกจากจะเอาคืนนิชคุณบ้าง เขาอยากจะทำให้คนคนนั้นรู้ว่า นิชคุณไม่ได้มีสิทธิ์อะไรพิเศษเหนือคนอื่นๆ แค่เขารักมากกว่าคนอื่นก็เท่านั้น ถ้านิชคุณจูบเขาได้ คนอื่นก็ต้องทำได้เหมือนกัน จางอูยองงี่เง่าดีใช่ไหมล่ะ ยอมทำเรื่องไม่ดีแถมยังลากคนอื่นที่ไม่เกี่ยวข้องมาเดือดร้อนด้วย มันสมควรโดนทำร้ายมากกว่านี้จริงๆ

 

 

“นิชคุณทำอะไรนาย?”

 

“................”

 

 

เหมือนโดนสะกิดความทรงจำด้วยความรุนแรง เขาอยากจะลืมมัน แต่เหตุการณ์มันเพิ่งเกิดมาเมื่อครู่นี้เอง มันยิ่งตอกย้ำให้ลืมยากยิ่งกว่าเดิมอีก

 

 

“ไม่เล่าก็ไม่เป็นไร พี่ไม่บังคับ แต่พี่ไม่เห็นด้วยกับการประชดของนายนะอูยอง”

 

“ผม.......”

 

“ไม่อยากคิดเลยว่าถ้าเป็นคนอื่น หรือเป็นใครก็ไม่รู้ เรื่องมันจะเป็นยังไง”

 

“ขอโทษ..แต่ผมคิดอะไรไม่ออกจริงๆ”

 

“ทำไมความรักของพวกนายมันยุ่งเหยิงจนหาปมที่จะแก้ไม่เจอแบบนี้นะ”

 

“ผมขอโทษที่ลากพี่มาเดือดร้อนด้วย”

 

“พี่ไม่ได้หมายความว่าแบบนั้น บอกแล้วไงว่าเต็มใจช่วย”

 

“แต่เมื่อกี้..........”

 

“อ่า...ก็ตกใจเหมือนกันนะ พี่เคลิ้มไปเลยแฮะ”

 

 

 

อูยองมองใบหน้าของแทคยอนที่หัวเราะร่าขึ้นมาเหมือนไม่ได้คิดอะไร ถ้าหากแทคยอนจะคิดอะไรด้วยมากกว่าน้องชายขึ้นมาจริงๆมันคงเป็นสิ่งหนึ่งที่ทำให้เขาลำบากใจมาก แต่ทั้งหมดมันก็เพราะเขาเอง แต่มันดีอีกอย่างตรงที่แทคยอนพูดออกมาตรงๆ เพื่อทำให้เขาได้คิดได้

 

 

 

“พี่คงไม่....”

 

“เห้ย! ไม่! ยังไงซะ จูบกับผู้หญิงก็รู้สึกดีกว่านี้เยอะ ฮ่าๆๆ”

 

 

แทคยอนหลบหมอนใบสีขาวที่น้องชายตัวเล็กปามาหวังจะให้แสกกลางใบหน้า อูยองหลุดขำออกมาเล็กน้อยแต่ก็ยังคงแว้ดใส่

 

 

 

“พี่หาว่าจูบผมห่วยแตกงั้นเหรอ แทคฮยอง!”

 

“ฮ่าๆๆๆๆ นายหัวเราะแล้ว ฮ่าๆๆๆ”

 

“ฮึ..ฮ่าๆๆ แทคฮยอง พี่นี่มันจริงๆเลย”  อูยองขยับเขาไปชกไหล่หนาๆของคนที่กำลังหัวเราะ และยังเผื่อแผ่ความอารมณ์ดีมายังเขาอีกด้วย

 

 

 

อ๊กแทคยอน ผมไม่เสียใจเลยที่ได้มาเป็นน้องชายของพี่ 

 

 

ขอบคุณนะครับ 

 

 

 

 

.

 

 

 

.

 

 

 

.

 

 

 

 

สายตาคมที่หมองเศร้ายังคงจับจ้องไปยังเตียงเล็กข้างๆที่ว่างเปล่า นิชคุณนอนมองเตียงข้างๆนี้มาตั้งแต่เมื่อคืน ไม่ได้ละสายตาไปไหนเลย แม้ตอนนี้พระอาทิตย์จะขึ้นมาทางทิศตะวันออกบ่งบอกว่ามันย่างเข้าสู่วันใหม่จวบจนจะสายแล้ว แต่เขาก็ยังนอนตะแคงห่มผ้าคลุมมาจนถึงหัวและมองเตียง