[Fic] Deeply Confessions : 12

posted on 25 Sep 2010 23:40 by secrecy-time in DeepLyConfessions

.

 

 

.

 

 

 

 

 

Title :: Deeply Confessions

Status :: Chapter 12

Author :: kumameaw

Beta reader :: Shin-Dragon

Fandom :: 2PM

Paring :: Unknow(?)

Genre :: Against / Dark comedy

Rate :: PG – 18

 

 

Note :: ยังมีคนรออ่านอยู่ไหม? เหมือนคอมเมนท์จะน้อยลงนะ มันไม่สนุก? หรือ เพราะอินี่ไม่มาลงทุกอาทิตย์? เค้าไม่มีเวลาอ๊ะ T^T ตอนนี้เหมี่ยวอึดอัดมากกกกกกกก เหนื่อยมากกับความรู้สึกของสองคนนี้

 

 

 

 

 

 

ทำไมเราไม่สร้างระยะห่างซึ่งกันและกัน 

 

 

 

 

แรงบีบที่หัวไหล่ทั้งสองข้างทำให้จางอูยองต้องนิ่วหน้า มันไม่ได้เจ็บเท่ากับก้อนเนื้อที่เต้นอยู่อกซ้ายเลยสักนิด แต่อูยองเพียงแค่ไม่เข้าใจ นิชคุณจะเอาอะไรนักหนา และตอนนี้เขาหวาดกลัวเหลือเกิน กลัว..ที่จะทำทุกอย่างไปหมดแล้ว แม้แต่จะขยับหนี หรือแม้แต่หายใจอยู่ใกล้ๆผู้ชายคนนี้..เขาก็กลัว

 

 

ใบหน้าคมค่อยๆโน้มลงมา ก่อนที่ทุกอย่างมันจะสายเกินไป ก่อนที่อะไรๆมันจะยุ่งยากไปมากกว่านี้ ถ้านิชคุณไม่หยุด จางอูยองก็จะหยุดเอง

 

 

 

“พี่ชาย..เขาไม่ทำโทษน้องชายกันแบบนี้หรอกนะฮะ” 

 

 

 

แม้ที่พูดไป ตนเองนั่นแหละที่เจ็บ

 

 

แต่มันก็ได้ผล นิชคุณหยุดใบหน้าห่างจากใบหน้าเขาไปประมาณหนึ่งฝ่ามือ แววตาดุดันจดจ้องทิ่มแทงจนร่างแทบแหลกละเอียด คงอยากจะเปลี่ยนตำแหน่งมือจากที่วางบนไหล่มาบีบคอเขาแน่ๆ

 

 

 

“มันก็จริง แต่นายรู้หรือ ว่าพี่จะทำอะไร”

 

“..............”

 

 

 

ผมไม่รู้หรอก แต่ผมแค่ไม่อยากให้พี่เข้ามาใกล้ผมไปมากกว่านี้ก็เท่านั้น

 

 

 

“หืม?”

 

“พี่รังเกียจ ขยะแขยงผมมากนักไม่ใช่เหรอ?”

 

 

อูยองสะดุ้งเมื่ออีกคนบีบหัวไหล่เขาแน่นยิ่งขึ้นไปอีก ใบหน้าขาวพยายามปรับสีหน้าให้เรียบนิ่งที่สุดเท่าที่จะทำได้ เขารู้ว่าเขาไม่สามารถสู้นิชคุณได้ เพราะอีกฝ่ายเอาแต่จะคอยทำร้ายเขาไม่หยุด แต่ก็ใช่ว่าจะยอมโดยที่ไม่สู้อะไรเลย ถ้ายังพอมีเรี่ยวแรงก็จะทำ ถ้าพอยังมีอะไรไปสะกิดให้อีกฝ่ายอยู่ไม่เป็นสุขบ้าง จางอูยองก็จะไม่รีรอ

 

 

 

“ใช่..นายมันน่าขยะแขยง ทุกคนบนโลกนี้ล้วนน่าขยะแขยงกันทั้งนั้นจางอูยอง หยุดทำตัวต่อต้านพี่เถอะ ทั้งๆที่รู้ว่าทำไม่ได้ นายก็รู้นี่ นายรู้ดีกว่าใคร หัวใจของนายน่ะ มันไม่ได้เชื่อฟังนายหรอก”

 

 

 

เสียงทุ้มต่ำที่เล็ดลอดไรฟันออกมาเพราะอีกฝ่ายนั้นกำลังโมโหแต่ไม่อยากจะตะโกนโหวกเหวกโวยวายให้ใครตื่นมาเจอ มันกรีดแทงลงในจิตใจคนฟังเหลือเกิน นิชคุณจะรู้บ้างไหมว่าน้ำตาที่จางอูยองพยายามกลั้นเอาไว้ มันไหลกลับลงไปรดราดหัวใจจนเละไม่มีชิ้นดีแล้ว

 

 

 

“ผมก็กำลังทำให้มันเชื่อฟังอยู่นี่ไง พี่มาใกล้ผมอย่างนี้ ไม่กลัวติดโรครักร่วมเพศเหรอครับ”

 

“จางอูยอง!!”

 

 

 

ทันทีที่น้ำเสียงเย็นเยียบต่อต้านด้วยประโยคเจ็บแสบจบ นิชคุณอ้อมมาทางโซฟาด้านหน้าจางอูยองก่อนจะกดให้ร่างเล็กนอนราบลงแล้วทาบทับจนจางอูยองไม่สามารถขยับกายไปไหนได้

 

 

 

“...............”

 

 

 

อูยองไม่สามารถจะเปล่งเสียงได้เลย ได้แต่นอนนิ่งให้อีกคนก้มหน้าลงมาจดจ้องราวกับพ่นคำหยาบคายใส่ นิชคุณไม่ได้ทำอะไร ไม่พูดอะไร เพียงแต่นั่งคร่อมเขาเอาไว้เท่านั้น แต่เพียงเท่านั้นเขาก็กลัว

 

 

เมื่อก่อนถึงแม้เราจะถูกเนื้อต้องตัวกัน จะกอดกัน แต่มันไม่ถึงขนาดนี้ ไม่ถึงขนาดที่จะมานั่งคร่อมกันด้วยอารมณ์โมโหร้ายแบบนี้เลย

 

 

 

พี่มีปฏิกิริยากับผมแบบนี้...พี่เป็นอะไร

 

 

 

 

“อย่าอวดดีให้มากนัก สิ่งที่นายเป็นอยู่มันจะติดต่อโดยการสัมผัสทางกายงั้นเหรอ แล้วถ้าพี่คร่อมไว้แบบนี้..”

 

 

นิชคุณโน้มตัวลงมาเบียดร่างเขาจนแทบกลืนกันเป็นร่างเดียว ก่อนใบหน้าคมจะเลื่อนมากระซิบแนบชิดใบหู

 

 

“..กอดนายแบบนี้ พี่จะเป็นเกย์เหมือนนายมั้ยน๊า..”

 

 

 

น้ำเสียงเย้ยหยันเสียดแทงลงไปถึงข้างใน จางอูยองอยากจะมีอะไรที่เจ็บแสบโต้ตอบไปบ้าง แต่ไอ้คำที่ว่า เกย์ สองคำก็รักร่วมเพศ สามคำก็วิปริต ที่ออกมาจากปากนิชคุณ มันมักจะทำให้เขาไร้เรี่ยวแรงจะโต้ตอบทุกครั้งไป

 

 

นิชคุณอยากให้เขาเลิกวิปริต แต่ทำไมถึงทำตัวแบบนี้ จะสื่ออะไร จะเอาอะไรจากพวกผิดเพศอย่างเขา

 

แต่ถ้าจะประกาศสงครามกับจางอูยองคนนี้ล่ะก็...

 

 

 

..ได้!

 

 

 

 

“แค่กอดมันไม่ติดหรอกพี่คุณ ลองเข้ามาในตัวผมสิ แล้วพี่จะรู้”  อูยองแกล้งแอ่นสะโพกขึ้นเบียดคนบนร่าง

 

 

 

นิชคุณเบิกตากว้างก่อนจะเลื่อนตำแหน่งมือมากุมเข้าที่ลำคอขาวของคนอวดดี

 

 

 

“อึ่ก!..พ...พี่คุณ”  มือหนากำแน่นจนอูยองหายใจแทบไม่ออก

 

“บอกแล้วไงว่าอย่าอวดดีกับพี่ จำเอาไว้นะจางอูยอง การที่พี่เข้าหานายแบบนี้ เพราะเราจะโปรโมทอัลบั้มใหม่กันแล้ว รู้ใช่ไหมหน้าที่ของศิลปิน ทำทุกอย่างให้แฟนคลับพอใจ แม้เราจะไม่เต็มใจก็ตาม อย่าเอาความรู้สึกมาปะปนกับงานล่ะ”

 

 

มือเรียวผละออกจากลำคอ อูยองเอามือลูบคอตัวเองพร้อมทั้งมองคนบนร่างด้วยสายตาที่เสียใจเป็นที่สุด เมื่อครู่นิชคุณกำมาเต็มแรงแบบนั้นคิดจะฆ่าเขาจริงๆใช่ไหม ทำไมกัน การที่เขารักนิชคุณมันก็ดีกว่าเกลียดไม่ใช่หรือ แค่เขามอบความรู้สึกดีๆให้ ถึงกับจะฆ่าเขาเลยหรือไง พี่ชายคนนั้นของเขาหายไปไหน

 

 

..จางอูยองรักคนแบบนี้เข้าไปได้ยังไง

 

 

มือหนาของนิชคุณเอื้อมลงไปอีก คนใต้ร่างหลับตาปี๋ด้วยความกลัวว่าจะโดนบีบคออีกรอบ แต่ไม่ใช่..

 

 

 

มือเรียวที่สั่นระริกวางเบาๆบนแก้มซ้าย ความรู้สึกของเจ้าของมือกำลังตีรวนจนเจ็บอก สายตาที่อูยองมองมาเมื่อครู่ทำเอาเขาสะอึกไปเหมือนกัน

 

 

 

-ไม่ได้ตั้งใจ- 

 

 

คำนี้ลอยวนเวียนไปมาในหัวไม่หยุดหย่อน

 

 

นิชคุณรู้ว่าที่ทำไปเมื่อครู่รุนแรงพอๆกับจะฆ่าใครสักคนได้ด้วยสองมือ อะไรเข้าสิงเขากันหนอ นิชคุณที่ใจดีห่างหายไปตั้งแต่เมื่อไร ทำไมนิชคุณคนนี้ถึงคอยจะทำร้ายน้องชายสุดที่รักคนนี้ไม่หยุดซะที

 

 

 

“อูยอง..”

 

 

ยิ่งเห็นอีกคนกัดปากกลั้นเสียงใดๆอีกทั้งยังคงหลับตานอนตัวสั่นนิชคุณก็ยิ่งรู้สึกผิด

 

 

เขาจะทำยังไง?

เขาจะทำยังไงกับเรื่องนี้ดี

 

 

นี่มันโลกแห่งความจริง ความรักที่มันไม่ถูกต้องตามครรลอง มันอยู่บนโลกแห่งความจริงลำบาก หากไม่หยุด ผลที่ตามมามันจะยิ่งโหดร้ายมากกว่าที่เป็นอยู่ตอนนี้หลายเท่านัก

 

 

ไม่ใช่แค่ชื่อเสียง ไม่ใช่แค่วงทูพีเอ็ม

แต่ พ่อแม่ ครอบครัว แฟนๆ เพื่อนๆ พี่ๆทุกๆคน

 

เขาจะมาเข้าใจอะไรเหมือนที่พวกเราเข้าใจกันบ้างไหม

 

 

 

..เจ็บ.. 

 

 

ถึงจะรู้ว่าอูยองต้องเจ็บมากเพราะเขา แต่เขาเองก็ใช่ว่าจะไม่รู้สึกอะไร

 

 

ยิ่งรู้ว่าตนเองมาคิดแบบนั้นกับน้อง ความรู้สึกที่เคยต่อต้านความรักที่ผิดๆมันวกกลับมาทำร้ายเขาจนแทบทนไม่ไหวมากพออยู่แล้ว ยิ่งต้องมาทบทวนกับตัวเองก็ยิ่งสับสน และยิ่งมาทำร้ายคนใต้ร่างนี้ มันยิ่งรู้สึกเหมือนอยากจะตายไปซะ

 

 

 

“พ..พี่คุณ..”

 

 

 

คนใต้ร่างล