.
 
 
 
.
 
 
 
.
 
 
 
 
 

Title :: ดวงใจ จอมราชันย์

Status :: Long Fiction.. HBD for Wooyoung [2011.04.30]

Author :: kumameaw

Fandom :: 2PM

Paring :: Nichkhun x Jang Wooyoung

Gente :: Dark Romance

Rate :: PG – 13

Theme song :: หากรู้สักนิด – โย่ง อาร์มแชร์

 

 

Note :: Entry หน้า เปิดจองฟิคนะคะ....

 

 

 

 

 

 

ดวงใจ จอมราชันย์ 

ภาคปฐมบท  

ตอน  องค์ประกันแห่งธารดารา  ๑๙ 

 

 

 

 

วังบูรพายังคงอบอุ่นไปด้วยไฟจากเตาผิงใต้ดินแม้ข้างนอกจะมีหิมะตกมาตลอดทั้งวัน ร่างน้อยหยิบชุดที่ตัดเย็บเสร็จเรียบร้อยแล้วขึ้นมาพิจารณา แรกๆฝีมืออูยองอาจจะไม่ประณีตงดงามเท่าไรนัก เขาเคยแต่ปักผ้าและเย็บผ้าพื้นๆเท่านั้น พอมาลองตัดเสื้อผ้าสำหรับเด็กให้ฮารังจึงต้องใช้เวลาในการฝึกฝนพอสมควร

 

เวลาผ่านไปสองสัปดาห์ ฤดูหนาวยังคงโหดร้ายเกินไปสำหรับที่ถูกปล่อยให้อยู่ห่างไกล ป่านนี้นิชคุณคงจะกำลังวุ่นวายกับการเตรียมงานที่ใกล้เข้ามาแล้ว เขาอยู่ที่นี่ก็ยังมีความสุขดี มีความสุขกว่าอยู่วังหลวง แต่อย่างไรเสีย ความคิดถึงก็ยังทำให้อูยองทรมาน

 

 

“ก็มีแต่เจ้านี่แหละน๊าฮารังอา ที่ช่วยให้ข้าคลายคิดถึงพ่อของเจ้าได้บ้าง”

 

 

เด็กน้อยที่นอนคว่ำ พยายามจะใช้แรงแขนพยุงตัวเอง แต่ก็ยังไม่สามารถทำได้เพราะยังเด็กนัก แต่ฮารังก็มีพัฒนาการที่รวดเร็วกว่าเด็กทั่วๆไปในวัยเดียวกัน เพราะอูยองเลี้ยงดูอย่างดี และมีน้าอย่างอีจุนโฮคอยช่วยเรื่องการขยับตัวไปไหนมาไหนด้วยตนเอง

 

 

“มาลองสวมชุดที่ข้าเย็บให้เจ้าซิ หนาวเพียงครู่เดียวนะเจ้าเด็กน้อย”

 

 

เจ้าเด็กน้อยที่ว่าร้องขานรับอ้อแอ้ อ๋องน้อยอูยองพลิกตัวให้ฮารังนอนหงายก่อนจะค่อยๆถอดชุดเดิมที่สวมอยู่ออก ตอนนี้มีเพียงเขาและฮารังอยู่ในห้องโถงนั่งเล่น คนอื่นๆต่างก็ไปทำหน้าที่ของตนกันหมด

 

ร่างอวบอ้วนเปลือยเปล่านอนแผ่หราอยู่ตรงหน้า ท่านอ๋องน้อยแห่งอาทิติยาหัวเราะคิกคักก่อนจะบรรจงสวมชุดที่ตนเย็บขึ้นมาให้แก่ฮารัง

 

 

“ตัวโตเร็วขนาดนี้ ข้าจักต้องตัดชุดให้แก่เจ้าทุกๆสัปดาห์เป็นแน่”

 

 

ฮารังสวมชุดได้พอดี อ๋องน้อยอูยองถอนหายใจด้วยความโล่งอกที่เขาจะได้ไม่ต้องปรับแก้ไขชุดอีก ฮารังโตเร็วมากอูยองก็กลัวว่าชุดจะคับเกินไปสำหรับเด็กน้อย กางเกงสีขาวและเสื้อด้านในสีเดียวกัน สวมทับด้วยเสื้อคลุมสีน้ำเงินเข้ม ปักลวดลายมังกรสีทอง สวมทับอีกชั้นด้วยเสื้อคลุมแขนกุดขาวบาง ฮารังสวมใส่ออกมาอย่างน่ารัก สีน้ำเงินเข้มนั้นช่วยขับผิวให้ขาวยิ่งขึ้น เด็กน้อยยิ้มกว้างราวกับพอใจในชุดที่ท่านอ๋องน้อยเป็นผู้ตัดเย็บให้เองกับมือ

 

 

“เจ้าชอบชุดที่ข้าตัดให้ใช่หรือไม่ ไม่รู้ว่าพ่อของเจ้าจะชอบผ้าคาดเอวที่ข้าปักให้มากน้อยแค่ไหนกันนะ”

 

ในใจคิดไปถึงใครอีกคนที่อยู่เมืองหลวง

 

“เอาไว้เจ้าโตอีกสักหน่อย ข้าจะปักผ้าคาดเอวให้เจ้าบ้างนะฮารัง ตอนนี้เจ้ายังเด็กอยู่ ยังมิต้องผูกผ้าคาดเอวเช่นเดียวกับพวกข้า ข้าทำไว้ตั้งหลายผืน แล้วข้าจะแบ่งให้เจ้าบ้าง”

 

“ท่านอ๋องน้อยพะย่ะค่ะ ได้เพลาเสวยอาหารว่างแล้วพะย่ะค่ะ”

 

“นำเข้ามาเลยจุนโฮ”

 

 

องครักษ์หนุ่มที่เพลานี้แทบจะกลายเป็นเงาตามตัวของท่านอ๋องน้อยเดินถือถาดของหวานและชาร้อนเข้ามายังห้องโถง จัดการวางเอาไว้บนโต๊ะแล้วเดินเข้ามาหาทั้งสองคนที่อยู่ตรงที่นั่งริมหน้าต่าง ข้างๆฮารังมีเสื้อผ้าสองสามตัวและผ้าคาดเอวอีกหลายผืน

 

 

“จุนโฮ เจ้าว่าฮารังสวมชุดที่ข้าตัดเย็บให้แล้วน่ารักหรือไม่”

 

“น่ารักดีพะย่ะค่ะ” จุนโฮตอบพลางอุ้มหลานชายขึ้นมา ฮารังอนุญาตให้จุนโฮแตะเนื้อต้องตัวแล้วเพราะเริ่มสนิทกันมากขึ้น

 

“อ๊ะ! ข้าเพิ่งนึกขึ้นได้ ข้าทำผ้าคาดเอวไว้หลายผืน และมีลายที่ข้าคิด